Yüzleşme

0
49

Umudumu canlandırmak için güneşin doğmasını , köprüleri en baştan inşa etmek istemiyorum. Akan her gözyaşı için de bir yağmura ihtiyacım yok. Ayağa kalkabildiğim her an zaten ben “ben” olmaya devam ediyorum.

Günden güne hayatımdaki bir yolculuk biterken diğeri başlıyordu. Kontrol etmeye çalıştığım her şey beni baştan yaratıyordu. Kırılgan olduğum her an, yakınlar daha da uzak oluyordu. Mesafeler beni büyütürken cevabıyla yüzleşmekten korktuğum her soru kaçmaya çalıştığım sokağın köşesinde sessizce beni bekliyordu. Nefes nefese kalsam bile yine de vazgeçmedim. Koşmaya ve denemeye devam ettikçe akıttığım her yaş, kendimi biraz daha bulmamı sağladı.

Kaçarken bulmayı umduklarımı bulamadıkça kendime uzaktan bir pencere açtım. Kaçarken bulduklarım, bulmayı umduklarımdan daha değerliymiş meğer. Kaçtığım, korktuğum tek şey kendi gölgemmiş. Açtığım her pencere benim nasıl göründüğüm değil, benim kendimi nasıl gördüğüm kadarmış. İnsan kendi değerlerini keşfettikçe var olmaya devam ediyor, yaşadığını anlayabiliyor. Başkalarının değerlerini, fikirlerini kabul ederek bir adım bile ilerleyemiyor maalesef. Değerlerimizle attığımız her adım ileriye, kendimize atılmış oluyor.

Üstümden çıkardığım değersizlikler, fazla gelenler, yanlış düşünce kalıpları kendimi görmeme, tanımama daha da yardımcı oldu. Güneşin kendi kendine doğduğu her sabahla ben de yeniden doğarken, ayın kendi kendine her gece biraz daha tamamlanmasıyla ben de kendimi parça parça oluşturdum. Kimsenin; görmek istediği, olmamı istediği gibi değildim. Olmam da gerekmiyordu. Ben bensem eğer çıktığım yolculuklarım ve aldığım her kararımla benim. Başardığım her anı kendime katarak ilerlerken benim. Kendimle yüzleşmekten, hissetmekten korkamadığımda ise tamamım.

Unuttuğum her , aldığım her nefes ve hissettiğim her kadar gerçeğim ve hep buradayım.

 

Yüzleşme

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.