Yazgı

0
107
Bir kalemle başladı,
Yazgının mürekkebi kağıda bulaştı.
Taze yaraların dinmez acısından
Kan kokusu yükseldi önce
Sessiz, acı çığlığın aksine
Duyulur bir şekilde etrafı kapladı.
Keskin kalem darbesi satır çizgisini kesti.
Harfler o kesikten
Soğuk ebediyetin boşluğuna doğru yol aldı.
Önce siyah mürekkep karanlıkta kayboldu
Mürekkep an be an soğuktan dondu.
Kristallenip hafif bir kar oldu...
Lapa lapa yağdı insanlığın üzerine.
Etraf karanlıktı
Etrafta kan kokusu vardı.
Kar yağdıkça siyah çoğaldı.
Değdiği bedenlerde yeni yaralar açtı.
Böylece iyilik masallarda kaldı.
Bir kalemle başladı her şey.
Önemsiz gibi görünen her hece o kalemden çıktı.
Son denilen şey onun
İyi olmayan her şey gerçek.
Kalem insan elindeyken yazılır masallar.
İyi sonun yazgısı budur.
Mürekkebin atası,
İnsanın kalbinin derinlerinde sakladığı sırdır.
Bu yüzden satırlarla buluştuğunda
Sırr-ı mahiyetini saklamak için usulca tar olur.
Okuyabilenin sesinde sessiz bir sır olur.
Gitme vakti gelinceye dek bu şekilde var olur.

 

Yazgı


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.