YANSIMA

0
256

YANSIMA

Hayal kırıklığı yakamı bırakmazken ilikledim gömleğimin düğmelerini. Bir yıl geride kaldı içinde olan insanlarla birlikte ruhum feraha kavuşurken, zihnimin hengameleri dövünüyordu kulaklarımda. Yakalarımı gururum düzeltti, takılarımı onurum parlattı çıktım insan karşısına.

Dik yürüdüm, dik çıktım, hiç ezilmemiş ya da hiç acımamış gibi kahkahalar attım olmadık yerlerde olmaması gereken insanlar ile. Hayal kırıklığının nefesi boynumdayken, gururum sırtıma binmişken, acılarım göğsüme damgayken attığım kahkahalarda boğulurum oldum da renk vermedim kimseye. Gerçi verecek rengim var mıydı ki siyahtan başka?
Boğazımda kazıkların tadı, dudaklarımda olmaması gereken bir öpücüğün anısıyla yalpalayarak kaçtım oradan. Ayaklarımda topuklular, onların seslerini yok eden ve asfalta sertçe basan bu kadının parçalarından dahi gözyaşı akıyordu o sokak arasında. Gömleğimin düğmelerini yırttı hayal kırıklığı, göğsümdeki acılarım yandı, kahkahalarım yerini hıçkırıklara sunarken bir ayna karşısında idim. Gözlerime baktım, bulanık ve her göz kırpışımda akan yaşlara. Dudaklarımdaki ruja, saçlarımın karışıklığına, duruşundan asla taviz vermeyen ve güçlü duran bedene baktım… Kimse anlamadı bu ruhun çektiği ıstırabı, kimse bilmezdi mahşerimin en soğuk yanlarını. Aynadaki güzel giyimli asil bir kadındı. İçimdeki hayal kırıkları ruhunu asmaya kalkmış, acısı göğsüne ağır ufak kız çocuğu.

Şimdi boynumdaki nefesler sık iken, gururum ağır iken bu kız çocuğuna, insanların sadece dışıma baktığı hala aynadaki o asil ve dik duruşlu güzel kadınım! O yüzden bırakın acıyan yanlarımı ruhuma kalsın, dokunmayın bana elleriniz ve yardımınız kendinize saklansın.

YANSIMA


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.