sevgiyle

0
671

Bazen odamdan hiç çıkmak istemiyorum.

Sessiz sakin bir şekilde odama oturup, kahvemi içip, kitaplarımın arasında kaybolmak istiyorum. Yaklaşık olarak 100 kitabımın rafa sığmayışını izlemek istiyorum. Bahçeye benzemeyen kuru otlardan ibaret olan camımın önündeki araziye bakmak istiyorum. Arazinin ortasındaki tek gülü solmadan önce koparıp anneme vermek istiyorum.

Dersim varsa ders çalışmak, uzanmam gerekiyorsa sıcacık yatağıma gömülmek istiyorum .

Peki bunu neden istiyorum biliyor musun?

Hem de şu gencecik yaşımda ,16 yaşımda?

Çünkü insanlardan sıkıldım. Herkesin bir kibri var. Herkesin bir bencilliği üzerinde. Eskiden insanlar komşusu aç iken tok yatamazmış ama şimdi , bazıları var annesi veya babası iyi mi ,açıkta mı, bir hastalığı var mı, hiç haberleri yok ya. Üzülüyorum

10 dairelik apartmanımızın 3. Katında oturan bir teyzemiz var. Çoğu zaman bizim evimizde. Ninemiz, anneannemizin yerine koyduk onu. Gelmeyince hemen telefonlara sarılıyor onu arıyoruz. Evinin yedek anahtarı var bizde . bazen arar beni ‘’ Esma kızım kitabını al gel kızım yanıma. Yalnızlıktan sıkıldım ‘’ der. Ne işim varsa bırakır ,testimi alır çıkarım yanına.

Ben bu yazıyı yazarken içeride annem ve babam ile birlikte mesela.

 

Dışarı çıkıyorum bazen . Hatay küçük bir şehir koskoca İstanbul’a İzmir’e göre. Basittir burada gideceğin yerler. 2 avm vardır, bir uzun çarşı , birde kapalı çarşı. Saray caddesi var burada. Burası trafiğe kapalıdır. Bir gün içerisinde milyonlarca insan yanınızdan geçer. Yan bakış atan bey amcalardan ,erkeklerden tutun , kısa etek giydiniz diye ayıplayarak bakan teyzelere kadar.

Otururum orada bir bankta. Kulağımda en sevdiğim  müziklerden biri. ( hoş artık telefonumda müzik de kalmadı) gelen geçen insanları izliyorum.

Bir amca , saçlarına karlar inmiş. Elinde iki ağır poşet. Poşetlere bakıyorum. Elma , armut , kavun vb meyveler. Büyük ihtimalle torunları gelmiş onlara almış .

Bir genç. Benim yaşlarımda. Kulağında kulaklık. Sırtında çanta. Dershaneden çıkmış olabilir.

Diğersi gün 14 numaraya binip okula gidiyorum. Otobüste yine yer kalmamış. Ayakta  geçiyor 15 dakikalık  yolculuğum.

Okula gidiyorum. Kapıda müdür bakıyor kılık kıyafet , saç baş düzgün mü. Geç evladım diyor.

Sınıfa gidiyorum. Köşe de bir kız sürüsü. Dedikodu yapıyor. Kulak misafirliği yapıyorum. ( dinleme değil kulak misafirliği). 12 ‘lerden bir çocuk 9 ‘lardan bir kıza çıkma teklifi etmiş. Bundan bana ne diyor sırama oturuyorum. 10 dakika  sonra kibirden burun delikleri görünen kız giriyor içeriye. Her zamanki sabah lanetlerini okuyor , sınıfta sessiz sakin müzik dinleyen insanlara çatıyor, kalem aranıyor daha bir çok şey.

 

Aslında özetlersek odam dan çıkmak istemiyorum. Çünkü burada hayatımı sürdürebilecek sakinlik ve dürüstlük var. Ön görmek istemediğim şeylerle dolu.

Sevgiyle.

sevgiyle


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.