Sessizliğimin Ormanı

0
101

 

Sessizliğimin Ormanı Ben sen yokken kaç yalnızlıkta boy verdim, ölmedim.
İçimdeki çocuğun oyuncakları kırık dökük ama, gömmedim.

Bu gittiğim yol değildi biliyorum, ama dönmedim.

Fazla söze gerek yok aslında. Umutlarım acıyor.

Gelmeyeceğini bile bile beklerken…

Sen bilmezsin sana dile getiremediklerimi.

 

O saçlarının rengi kaç ormanı andırır, bundan habersizsin.

İki bahar karışırdı o güzel kokuna.

Ama yıkıldı orman, o bahar yaprakları düştü mezarına. Kaldım o enkazda.

Çıkarabilirler mi sence beni buradan?

Ben ölmek istediğim yerdeyim, çıkabilir miyim?

Dile getiremem, söze dökemem…

Oysa ne güzel ölürdüm ben, sırf sen uyanma diye.

İnan bak elimden gelse gecenin sessizliğinde bir hayli yankılanan kalp atışımı durdururdum.

Ama seninki durdu çığlıklar arasında.

Hasretin geceye zifiri…**

güzelce uyu bu son uyku…

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.