SEN

2
1211

İçim konuşuyordu bu gece ben dinliyordum

Sen taşıyordun her saniye her bir iç çekişte

Mum ışığında yanmış gözlerim kaybolmuş

Sayıklamalarım durmuyordu beynimin kıvrımlarında

Yankılanıyordu odamın sakinliğinde ıssızlık

Benimse canım senin evin

Özlüyordum kolay değildi elbet sana yakınken uzaklara gülümseyebilmek

Hatıralarımızın mis kokusu buram buram tüterken

Derinlerde bir yerde sımsıkı sarılmak sana

Bir başka dünyaya ait hissetmek seni düşündükçe…

Öyle aydınlıktı ki o duygu,

Sanki bütün yalnızlığımın içini boşaltıyordu

Sahi seni düşünmek bu kadar mı ‘yaşamak’ demekti

Öyle huzurlu ama bir o kadar da sancılı…

 

 

 

 

 

2 YORUMLAR

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.