Prenses

0
423

 

Neden hep mutsuz sonlu masallar dedi.
Okuma bana mutsuz sonları,
Yazma bana ölen kahramanları dedi.
Bilmem dedim, yazamam dedim.
Yok edemem kara bulutları,
Savuramam ümitsiz kalan rüyaları.
Ben bilmem sevgi ile beslenen aşkları dedim haykırarak.
Susutu, gülümsedi sonra, yeniden yaz dedi. Yeniden yaz tüm masalları.
Sustum, ağladım.
Kalemim kırık yazamam.
Boyayamam, kara odayı pembeye.
Silgim yok, silemem prenseslerin gözyaşlarını.
Gömemem yalnızlığı toprağa.
Sustum, gülümsedim, isterim dedim.
İsterim ağlayan dünyayı kahkahaya boğmayı.
Gökyüzüne güneşi resmetmeyi, isterim.
Durdum elimdeki kırık kalemi uzattım; yardım et, yardım et, kurtar beni ve beni affet.
Tuttu iki parçaya ayrılmış olan kalemimi,
Sonra minicik elleriyle gözyaşlarımı sildi.
Yapabiliriz, biz birlikte yapabiliriz dedi, sarı saçlı, güzel gözlü, masum prenses.

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.