ORHAN GENCEBAY VE SAMİMİYET

0
83

“Köyüme dönmek için geldiğim dolmuş durağında arabanın kalkmasını beklerken rastgele bir kahvehaneye oturdum. Dertli dertli sigarasından bir nefes alıp çay yudumlayan amcalar, kağıt yada okey oynayanlar var etrafımda. İlk oraya girişimde hepsi tuhaf baktı bana ama sonradan alıştılar tabi. Bende bir çay isteyip sigaramı yaktım. Sonra fonda Orhan Gencebay’dan bir teselli ver adlı parça çalmaya başladı. Amcalar birden başladı “Sevenin halinden sevenler anlar gel gör halimi bir teselli ver” diye bağırmaya. Sonra okey oynayan masada ki amcalardan biri devamlı taş çalıyormuş yine okeyi attı oynu bitirdi diye kavga çıkardı biri. Bende kavganın dibinde “Ben zaten her acının tiryakisi olmuşum” bağırıp çayımdan bir yudum aldım.
Aşkın zehir olsa yine içerim.Orhan baba sen çok haklısın ama ben her acının tiryakisi olup ömür boyu bitmeyeceğini düşündüğüm derdimle yoğurulmaktan sıkıldım.”

Böyle ne yapacağını hayatına nasıl devam edeceğini bilemez bir haldeyim. Neleri kaybettiğimi düşünüyorum uzun zamandır. En çok hayatımdan kaybetmişim, nefesimi çoğu zaman boşuna tüketmiş, içimdeki sevgiyi boş insanlar için harcamışım. Bazen bunların hepsinin farkında olup yine bir umut dilemiş yine başarılı olamamışım. İnsanlar hakkımda boş yorumlar yaparken ben kahvehanenin kargaşasına dayanamayarak kalkıp giderken su şişemi orada unutmuşum ve şu an su dileniyorum. Hava aşırı sıcak ve nem yine çok fazlayken düşünce deryasına dalıp çıkamazken susuz kalmamak elde değil.

“Köy arabalarında samimi diyaloglar işitiyorum. Köyü tanımadığım halde orada olup biten her şeyden haberim oluyor. Her neyse sevgilim, bugün de kendime kaçamak olarak dağ başında nöbet tutmayı hedef aldım. Geceleri ay ışığı altında dağları seyrederken düşünmeye ve deliemeye fazla vaktim oluyor. Çalıştığım yerde insanların saf nefreti ve sevgisine maruz kalıyorum. Kimsesi olduğu halde kimsesiz bırakılan ve sahiplendiğim insanların hikayelerini dinliyorum. Kimisi çok sevip kavuşamamış kimisi hep yalnızmış ve hepsinin ortak yanı saf sevgiyi tatmamış olmaları. Bu yüzden nasıl sevilmesi gerektiğini en iyi onlar biliyor. Sevgisizlikle yoğurulmuş hayatlara yara bandı oluyorum. Ama sana benim yara bandım işlemez o yüzden benden pek medet umma.”

Samimi sohbetlere, sevgiye ve güvene hasret kalmış insanların ortak yönleri nasıl hareket edecekleri bilmelerinden geçiyor sanırım. Ama bu konu hakkında pek yorum yapamayacağım. Hepimiz aldatılmış, aldanmış, kendi kuyumuzu ellerimizle kazmış insanlarız. Yine de birbirimizi üzmekten başka bie boka yaramıyoruz. En çok zararı kendimize verdiğimiz vakitlerde etrafımızda bulunan insanları yormayı ihmal etmiyoruz. Ne diyeyim umarım hepimizin yolu bir gün sevgide buluşur.
Sevgiyle ve samimiyetle kalın.

ORHAN GENCEBAY VE SAMİMİYET


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.