Ömürlük bıraktım adını kalbime

0
316

Bugün de en halden bilmezi dokundu yüreğimize. Hangi derin yaramızda saklıdır kaderimiz. Kimseye sözümüzde geçmez. Derine oturur sevmeler. Umudu da kaybettik özlemi de… Geçmişimiz ise ayaklarımıza bir bağ gibi dolanır. Düşürür sanki seni, tutsaklığına neden olur. Tutsak olursun yazdıklarına, yaşadıkların hüküm verir mahkûmluğuna. Mahşeri gibi kalakalırsın hayallerinde. Hayatının orta yerine gelip kurulurlar ne bir adım ileri ne bir adım geri giderler. Fotoğraf karelerine saklanırlar ve günü geldiklerinde tekrar kanatırlar kalbindeki yarayı. Ve şimdi bir kez daha açıldı o sandık, bu sefer yakmakla kalmadı kor düşürdü yüreğine. Sevmeyi bile terk ettirircesine şimdi gözkapaklarına… Açamadım artık gözlerimi ömrümün geri kalanını son hatıralara saklı yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. Şair olmayacağım adına şiir yazan onca aşıktan biri gibi davranacağım ama aslında sana mahkum yaşamaktan başka bir niyetimde yoktur ki. Şimdi ise soruyorum halime acıyor musun yoksa bir damla gözyaşı akıtacak kadar kalbinde bir yere sahip mıyım? Bunlar belki de son sözlerim son duyuşun sesimi son yazışım adını bir kâğıdın satırlarına, bir hayali daha seninle kapatıyorum sonsuzluğa. Ve dilime dolanan adını zikir gibi çektim gecelerce, günler gül yüzünü kovaladı sonunda yorulduk ikimizde. Sen bir nefeslik soluklandın devam ettin yoluna, bense bir ömürlük bıraktım soluğumu olduğu yerde…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.