Ölümün Nefesi

Ölümün Nefesi

Yellenmiş ağacın yaprakları

Düğüm dolu, karışmış cana.

Almış gövdesi, bir tutmuş baharı

Toprak dolu, sıkışmış ruha.

 

Ekili her bedenin anısı

Yaralarımdan açmış dünyaya.

Yaşatmak için onları 

Söz verdim Tanrıya.

 

Kesilmiş bir yarısı

Susamış olmalılar acıya.

Ceset dolu ölüm sızısı

Süzülmüş öylece çamuruma.

 

Mezarlıkta yaşlar dolu bağrı

Her bir tohumuna, diledim şifa.

Sardım etrafına sabrı

Gördüğüm zamanda, tutundum umuda.

 

Saatlerin sunduğu gün ışığı

Efsun ile doldu kanına.

Külleriyle dirildiğinde kıskanıldı

Ezilmedi, güçlendi; yayıldılar toprağıma.

 

Bedenime örtünmüş büyük bir çarşafı

Boylu boyunca serdim, kavuştum huzuruna.

Son sözümdü, tuttum; Görmelisin bunu Tanrı

Teşekkürüne borç, kalmalılar yanımda.