Martı

0
770

Bahar mı bu kalbimi çarptıran umutsuzca,yoksa zamanın bitmek tükenmek bilmez akışına mı alışamadım?

 Merak eder mi insan geçmişi ısrarla,ya da adım atmaktan mı korkar hayata?

Nefesini tutarken, bi süre sonra neden verir birden,neden korkar…Ben neden korkuyorum?…

Hangisi en kötü,sana ulaşamamak mı?Ya da varınca sana,orada bulamamak mı?

Yeter mi kelimeler her zaman anlatmaya sevgiyi?Yollar çıkar mı sana,ne zaman istersem?

Sever misin sen de beni,ben seni çok sevsem?Bütün kalbimi sana versem?

Aşk mıydı bana bunları düşündüren,yoksa yitip gitme korkusu mu?

Unutulmak mı en çok korktuğum,yoksa başkasını görmek mi yanında?

Kulaklarımda çalınan şarkılar,neden hep sen,neden hep sen onlarda?

Saatin tik takları, ‘geçip gidiyor yavaş yavaş zaman’ diyor bana sanki.Fakat en çok sen gidiyorsun.

Her saniyede,geçmişimdeki senden adım adım uzaklaşıyorum.Gelecekteki sen,hiç var olmayacak geleceğimdeki sen…Uzaklaştıkça senden,öğreniyorum ben de…Nasıl yaşarım dediğim her anı,nasıl yaşadığımı.Keşfediyorum benliğimi,yeni bir beni,sensiz olan beni…Sevmiyorum ama ben bu kızı,aynada sensiz olan bu kız bi yabancı bana sanki.Farklı bakıyor artık,farklı gülüyor…farklı hissediyor.

Şarkılarım değişti,filmlerim,kitaplarım…senin bana bıraktığın her şey değişti…Senden sonra,o kız değişti.

İstemiyorum artık sevmeyi,aşkı istemiyorum.Ruhumun en karanlık,en derin diplerinde,bir daha açılmamak üzere,en üst en tozlu rafa kaldırdım ben onu.Mühürledim,anahtarını da yok ettim.

Bıraktım kendimi,akıntılarına yaşam selinin…bir martı gibi.Özgürüm artık,uçuyorum…

Martı


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.