Kevser

0
56

Bulutlar, kevser sesini işittiğimde felâketin ortasına doluyor. Yağmurlar kışın kılığından değil, boşluğunun yankılarından damlıyor. Bir nefes hâlimin arzıydı, bir nefes hâlimden azdı. Kimden arta kaldığımızı bilmeden azaldık. Yıkımdı, sokaklarından silindiğimiz masallar. Hiçkimsenin yeri eskimedi, eskiyen bizlerdik.
Mahçupluğumuzu yüzümüze vururcasına, gülün rengi solmuş kışın sesi…
Dünya, yılgın tahtalarından sızıyor, vicdânın aklı başında değil. İç dünyalarına gömülen insanlar bu dünyanın çok da farkında değil. Göğün örtüsü ve güneşin ölçüsü kaybolmuş. Biz kimdik nereye gittik? Adımlamak bizim ne hâddimize! Durduğumuz yerde kısalmalıydık var oluşa inat. Kendimizi bir bilseydik, sonu görünmeyen çözümsüzlük bataklarında çırpınmazdık.

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.