Kendini Bulma Yoludur Tekamül

0
141
Lennart Wittstock adlı kişinin Pexels 'daki fotoğrafı

Kendimizi bulma yoludur; Tekamül. Hani büyüklerimiz hep der ya; “Sana zamanında söyledik, bir kulağından girdi, ötekinden çıktı. Bizi dinleseydin bunların hiç biri başına gelmezdi” diye. Bunu belki de milyonlarca kez duyduk. Fakat bunları duyduğumuz halde, hangi birini dinledik? Hangi nasihati aldık ve uyguladık? Bana sorarsanız hiç birini.

Yaşanan onca şey, yaşanmak zorunda mıydı?

Peki ama neden? Bize anlatıldığı halde, anlatılmakla kalmayıp gösterildiği halde neden dinlemedik?

Tekamül

İşte cevabımız bu! Tekamül; insanın bir yolda ilerlemesi ve bu yolda olgunlaşıp, kemale ermesi anlamına geliyor. Bir diğer değişle; kendimizi bulma yolu diyebiliriz. Ben böyle adlandırıyorum.

Sorduk ya yukarıda “bize anlatıldığı halde, neden dinlemedik?” işte bu tekamül yolundan dolayı. Her insanın ilerlemesi gereken bir yol var. Bu yolda karşımıza ne çıkacak bilmiyoruz. Hepimizin bu noktaya gelmesinin bir sebebi, bir nedeni var. Yaptığımız hatalar sonucunda bugüne geldik, bugünü geçiriyoruz, yarına varacağız.

Bu yolda ilerlerken bazen yaptığımız hataların sonuçlarını çekeriz. Fakat bunları bir ceza gibi görmek kendimize yaptığımız en büyük kötülük olur. Yaptığımız seçimler, yapmak durumunda olduğumuz için karşımıza çıktı. Her seçtiğimiz yol, bize bir ders vermek için karşımıza çıktı ve onu seçtik. Sonucu ne olursa olsun bize bir ders, bir öğreti veriyor. Bugün çıkmasaydı, yarın çıkacaktı.

Bu tekamül yolunda hiç bir kişi bize yardımcı olamaz. Bu yola kendimiz çıktık, kendimiz devam edeceğiz, kendimiz bitireceğiz. Bahsettiğim şey yalnızlık değil. Bu yolda ilerlerken birileriyle elbette yollarımızın kesişeceği aşikar. Fakat yine de yol bizim kendi yolumuz, kimse çizemez, kimse yönlendiremez. Bu yolda yürümek gerçekten çok zor, bu yol sancılı bir yol, kendini bulma yolu gerçekten yüklerle, acılarla, sınavlarla dolu bir yol. İçiniz kararmasın, her bir dağı aştığınızda arkasında bizim yüzümüze vuran bir güneş bulacaksınız.

Okuyun!

Belkide bu yolda bize yardımcı olabilecek en güzel olay okumak. Okuyun, bol bol okuyun, o yazarların yazdıkları her kelime kendi tekamül yollarını anlatıyor. O kitaplarda insanların yaşadıkları olayları görüp bir nebze kendi yolumuzda daha emin adımlar atmamıza yardımcı olacaklar. Dostoyevski ile başlayabiliriz mesela. Onun yaşadığı bu buhran dolu hayatını okuyup, kendi yolumuza daha emin, daha kararlı bir şekilde devam edebiliriz.

Hiç bir zaman yargılamayın. Hiç bir zaman sorgulamayın, sadece sorun; “Şuanda olduğum durum, benim nereye gitmemi sağlayacak? Beni karşılayan bu olayın dersi nedir?” ve emin olun tek tek tüm cevapları bulacaksınız.

Tadını çıkarın! Evet bazen canımız yanabilir, patlayacak duruma gelebiliriz. İnin o acının derinine, yaşayabildiğin kadar yaşa, ağla, bağır, içini dök. Dibine kadar yaşa, o indiğin kuyudan çıktığında bambaşka bir insan olarak çıkmış olacaksın. İşte o zaman sor kendine tüm soruları, o tattığın acının mutluluğuyla alacaksın tüm cevapları.

Öyle ya da böyle, ne şekilde olursa olsun, hangi zamanda olursa olsun bu dersleri alacağız. Bugün olmazsa, yarın, yarın olmazsa bir başka gün. Hiç bir zaman erken değil, geç kalmış da değil. O an, o gün, bugün. Yaşayacağım ne varsa, yaşıyoruz.

Korkmayın, yaşayın, eğilin, düşün, yaralanın. Her yıkımda daha hızla kalkacaksınız ayağa, emin olun. Her dersin ardından daha az ağlayacak, daha az acı hissedeceksiniz. Çünkü öğreneceksiniz bu yolun zor olduğunu, kabulleneceksiniz, özgür olacaksınız. Gerçekten içinizde bir mutluluk olacak bu yolu kabullendiğinizde. Boyun eğmek değil, özgür olmaktır kabullenmek.

Ben geçen ay kendi tekamül yolumda yeni bir ders aldım. Bu bir kadınla yaşadığım olayın sonucunda, benim önüme aşk tasviri ile çıktı. Bunu atlatmam ilk günlerde zor oldu. İçinizde bir yerde, tarifsiz bir acı olur ya, hah işte o acının tarifsiz bir yerindeydim. Oturdum, düşündüm, hissettim, ağladım, kabullendim. Bundan kaçmadım. Sonrasında bana kattıklarını anlamaya başladım. Kendimi daha fazla tanımaya başladım. Kendimi daha iyi görmeye, kendimin farkında olmaya başladım. Kendime doğru soruları sorup, doğru cevaplar almaya başladım.

Bu dergiye yazdığım ilk yazımda, yukarıda ufakta olsa son dönemde yaşadığım acılı tekamül yolunu şuan içimde bir mutlulukla yazıyorum. Bu yolda ilerlemeyi seviyorum. Bu yolda acı çekmeyi, ağlamayı, gülmeyi, keşfetmeyi… tüm duyguları yaşamayı seviyorum. Beni tamamlayan, beni ben yapan, kendimi bulmama vesile olan bu yolu dikeniyle, gülüyle; güneşiyle, yağmuruyla; fırtınasıyla, gök kuşağıyla  kucaklamayı seviyorum, istiyorum. Kalbim kaç defa kırıldı bilmiyorum, fakat bundan hiç pişman değilim. Yine kırılsın, yine acısın, yine yara alsın her zaman hazır olmak lazım; beklentisiz bir şekilde yeni fırsatlar vererek.

Size sevdiğim bir filmin, en sevdiğim sahnesini paylaşmak istiyorum. Ben bu sahneyi kafamda hep şöyle canlandırıyorum; Tüm bu olan biten, tüm bu izlerde, bütün bu zamanda, biz, kendimiz varız.

 

Kendini Bulma Yoludur Tekamül


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.