Kaybolmak

0
949

Bugün uyandım. Gece yatmadan önce belki bu sefer uyuyunca geçer dedim,çünkü kaybetmeye alışmış insanlar çayın gübüründe bile umut ararlar. Fakat kalktığımda her şey  yerli yerindeydi. Yine aynı zihin bulanıklığı,çaresizlik ve atalet. Ne rota var ne de rota çizecek harita.

Ağlasam mı,gülsem mi;otursam mı,kalksam mı onda bile acze düşmüş bir durumda o an için bir sigara içmem gerektiğinin farkına varıp sigaramı içtim.

Evet küçükken de çok kaybolurdum fakat bu başkaydı. Ne yalan söyleyeyim küçüklüğümdeki kayboluşlarımı özlemiyor değilim. Ne güzeldi;ne bir tasa,ne bir kaygı,ne bir özlem, ne de bir stres. Her şeyden uzak som bir zihin,alabildiğince özgürlük ve mutluluktan başka hiçbir şey götürmezdim yanımda. En geç beş altı saate bulurdu annem,babam ya da bir tanış elimden tutar götürürdü.

Fakat bugüne geldiğimizde ise artık evden çıkmıyorum için,hatta uzaklaşmıyorum bile kimseden. Fakat artık arasalar da bulamazlar çünkü çok uzaklardayım ve buralarda elimden tutup evime götürecek bir tanışta yok.

Ayrıca bu kayboluşlarımda küçüklüğümün aksine büyük bir buhran,bohem,çaresizlik ve boşluğun içerisindeyim. Zihnimin somluğundan da eser yok. Tamamen yıpratılmış,hor kullanılmış,tabir-i caizse akıl sağlığını kaçırmış bir zihin.

Bu öyle bir kayboluş,öyle bir çaresizlik ki her evi bulma çabasında daha çok kaybolmaya her çare arama çabasında ise daha çok çaresizliğe düşüyorum.

Çözüm ve çıkış yollarını ararken tam tersine daha çok karmaşıklaşıyor önümdeki yollar. Ben ihtimalleri ve seçenekleri azaltıp doğruyu bulma yolunda biraz umutlansam,arkamı döndüğümde bir sürü yol ve bir sürü seçenek daha görüyorum.

Daha çok uzaklaşıyorum her şeyden,geçen süreç herkesin yüzünü biraz daha siliyor hafızamdan,artık gerçekten uzaklaşıyorum. Kendimden bile. Bu kayboluş bambaşka birisi yapıyor beni,geçen her saniye dahada tanıyamıyorum kendimi,insanları. İyice uzaklaşıyorum.

Küçükken öğretmenim uzay sonsuzdur dediğinde kavramakta güçlük çekmiştim fakat bu kayboluşla uzayın sonsuzluğunu bile zihnimde canlandırabiliyorum artık.

Artık evimi tarif etsem bile kimsenin bilemeyeceği,ağlasam kimsenin acımayacağı yerlere geldim.Ve bu çocukta artık masumiyetini kaybetmiş,kaybolduğu yerlerden dönülemeyeceğini anlamış aramayı bırakmıştı.

Artık dönüşü yoktu. Kaybolan çocukları elinden tutup evlerine götürecek gücü bile kalmamıştı.

Kaybolmak


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.