KARANTİNA

Sevgili Apollo,

Bir haftadır evden dışarı adım dahi atmadım. bir boşlukta dans ediyor odamdaki nesneler. böyle giderse bir kitap yazmak zorunda kalacağım. elimde bir defter çeşitli notlar alıyor, okuduğum bilim kitaplarından alıntılar yapıyorum.

Apollo uyandığın gün tüm bu bozulmuş düzenin içinde, bir kaos ortamında bulacaksın kendini. hangi birini sana ne şekilde anlatacaklar bir fikrim yok. burası ölüm kokmakta. oksijen yerini çürümüş insan dokusuna bıraktı. eskisi gibi kefenlerle yıkanıp defnedilmiyor cenazeler. bir torbaya sokulup üstüne beton döküyorlar canı alınmış cesetin. yaşlı insanları zaptedemiyoruz tabiri caizse. bazıları bu katliamın farkında bile değil. elimizden bir şey gelmiyor. hedeflerimiz, hayallerimiz, şu güneşe merhaba diyen mevsimde gülüşler saçan çehrelerimiz alındı bizden bu bahar. durum daha da kötüleşecek gibi işin tehlikeli yanı da bu zaten. her yer bir bir kapatıldı. evde kalmak en iyisiydi. eğer çıkarsak dışarıya belki de bir kişinin daha ölümüne vesile olabilecektik. herkes farklı yorumlasa da bu salgını ben cinayet diyorum Apollo. bu korkunç bir cinayet. ufak ufak alışagelmiş sonra da patlatılmış bir bomba bu. binlerce can çürümeye yüz tutuyor. onca insan elleri bağlanmışçasına hiçbir şey yapamıyor. doktorlar gecesini gündüzüne katıyor. bakanın yorgunluktan şişen gözleri hala gözümün önünde. az bir yaşam geçirsem de çoğu şeyi görmüştüm. ama sanırım bu en felaketi, en korkunç olanı.

Apollo uyanman gerekiyor. senin şifana ihtiyacı var tüm cihanın. ama bir çekingemiz var sana karşı. haksız da sayılmayız bu çekinceyi sergilerken. nasıl anlatabiliriz kurulu düzeni bozuşumuzu. şimdi yaşlılar ölüyor gençler hayatta. ters köşe olmaya başladı her yer tam da bu anda. şimdi ufak bir virüsün mutasyona uğraması sonucu tüm dünya seferber halde. savaşlar, yarışlar durduruldu her biri. haberlerde cinayet, hırsızlık değil konu. tüm belaları yok etmenin yolu başlarına daha büyük bir bela sarmaktı çünkü. tam da bu oldu şu anda. koca bir felaket diğer felaketlerin ellerini bağladı, bacaklarına düğümler attı. alay edercesine tüm dünyayla kahkahalar attı.

Apollo, daha ne kadar evde kalacağız bilmiyorum. sokağa çıkma yasağının gelmesi an meselesi. 65 yaş üstüne geldi bile bu yasak. hala çok bilinçsizler, oysa ölecek olan onlar. korku seli var başımızda. dalga geçenlerin gözündeki korkuyu seziyorum ben oysa. yiyecek stoku yaptı herkes. bencilce, hiç görmemişçe ve arkasını düşünmeden topladı raflarda ne varsa. alacaklardı elbet, gerekli olan kadarını alacaklardı. fakat insanoğlu işte uslanmıyor. neden diye soracağına ya tınlamıyor ya da isyan ediyor…