Kaldırım Sarhoşları

Nereye varacağını bilememesi insanın,

Ölümün var olduğunu bile bile

Unutması kadardır ölümü.

 

Kim olduğunun bir önemi yok.

Kimliğinde yazan o harfler arasında

Bir senfoni hayat.

 

Kaybolmuşlar ülkesine döndüm yeniden.

Rıhtımlar kopuyor içimden

Ve gemiler yanaşıyor gözlerimden.

Durdukça kabarıyor zihnimin dalgaları

Ki o dalgalar benim en büyük hastalığım,

Kanserim.

 

Ah benim aklı selim hallerim… Neredesiniz geçen o güzel baharlar?

Bilseydim on beş yaşımda biteceğini

Bu ruhun ömrünün,

Başında çiçeklerle yolcu ederdim onu.

Şimdi ruhumun katil zanlısı olarak yaşıyorum

Bozuk para misali şu dünyayı.

 

Ne ben masumum ne insanlar çok acımasız.

Kaldırım sarhoşları gibi

Hayatın bir köşesinde sızıp kalmışız.