İNZİCAR

0
163

İNZİCAR

Elle tutulur bir hiçlik ortasında

Bahçe olmaya çalıştım şu düşük halimle,

Görmedin.

Elle tutulur bir sevgisizliğin ortasında,

Çiçek açmayı denedim,

Bilmedin.

Şimdi ellerimden tutmak için,

Adım alıyorsun çakıllı yollarda,

Şimdi sevgisizliğimi yok etmek için,

Aşıyorsun bu leş sokakları.

Bak bana,

Sana verecek ellerim yara bere,

Yapraklarım yerle yeksan,

Ruhum harabe…

Gelme.

Tutma.

Görme beni.

Hiçliğime çiçek açmayı öğrenmişken,

Sevgisizliğime kök salabiliyorken,

Tutma beni.

Bırak,

Bilmediğin gibi kalayım,

Bırak,

Hiç olmamışız gibi yaşayayım.

İNZİCAR


Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.