Hayal Kurmaya Üşenir Olduk

0
769

Küçüklüğümüzden itibaren hep hayal kuran çocuklardık biz.Prenses olmayı hayal ettik önce,gelin olacaktık. ”Büyüyünce anne olucam”dedik sonra.Doktor olmayı,annemize babamıza yaşlandığında bakacağımızı hayal ettik.Hayal kurmaktan hiç bıkmayacaktık.
Sonra biraz büyüdük.Sevdiğimiz adamla evleneceğimizi düşledik.Hep mutlu olacaktık,emindik.
Büyüdükçe sınırlar koyduk hayallerimize.Her kırılan hayal bizi daha da sınırlandırdı. Daha büyüğünü hayal etmek yerine daha azına razı olmak kolay geldi sanırım.Ya hayallerimiz zaten çok büyüktü ya da ruhumuz küçüldü.
Prensesliği hırslarımıza kurban ettik.Gelin olmak için nelere göz yumduk.Anne olmak hep çok önemliydi ama sadece kendi çocuğumuza anne olabildik.Egomuzu anneliğimizle şişirdik.

Doktor olmak istedik ama daha kendi yaralarımızı sarmaktan acizdik.

Sevdiğimiz adam kalbimizi kırdı sonra.Çok mutlulukta gözümüz yoktu.Ağız tadıyla geçse ömrümüz -kimselere muhtaç olmadan-fazlasıyla yeterdi.

Hayaller yerini umutlara bıraktı.Hayat hayallere çelme taktı.Biz de hayal kurmaktan vazgeçtik.Küçük dünyamızda daha da küçüldük.Yerimiz belliydi tabi ama ruhumuz ordan oraya savruldu.

Ömür geçti;biz hayal üşendik.

Ömür geçti;beklentilerimizi küçülttük.

Ömür geçti;bizler yeniden başlasam hayalleri kurmaya başladık.

Ömür geçti;hayat bitti.

Hayal Kurmaya Üşenir Olduk


Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.