Güzel Başlangıçtı Ama Öyle Bitmeseydi

2
195

“Geri dönemeyecek olanlar var, ölenler harici. Bunları tartışmayacağım. Bazen nefes alıyor olmanın bile lüks olduğunu düşünüyorum. Bazen fotoğraf albümünü yakasım geliyor. Sırf o anlara bir kez daha dönemeyeceğim için. Sırf aynı duyguları yaşayamayacağım için. Oradaki saf halime dönmek istiyorum. Sırf o anların kıymetini daha iyi bileyim diye o anı yaşamak istiyorum tekrar. Fotoğraflar bana eksikliğimi daha çok hissettiriyor. Boşluklarım şu sıra daha fazla acıyor ve artık fotoğraflar dahi gülümsemiyor. Bütün güzellikler bir gökdelenin tepesinden atlamış ve uğurlamış kendilerini. Bir kez daha o fotoğrafları yaşayasım var ama bir kez daha gelesim yok bu tarafa. Gidip dönmemekte aklım, geri dönmeyecek şeyler de var.”

Bu gece içimde zerre sevgi kalmamış olmasına kaldırın kadehlerinizi. Bugün her şeyi o kadar net anlıyorum ki, yıllarca anlamak için bugünü beklemiş olmama acıdım. Bu sabah sevdiğim bütün insanları öldürdüm. Mezarlarını kazdım ve ellerimle üstlerine toprak attım. Mezar kazma işlemi hiç zor olmadı çünkü onlar daha önceden kendi mezarlarını kazmış ve ben üstünü kapatmıştım. Ne aptalca. Aklımda kalan anılarla baş edemiyorum şimdi. Etrafa boş ve yorgun bakışlar atıyorum. Öylesine yoruldum ki yaşamaktan.
Bugün kendimi öldürüyordum. Ölmeme ramak kala bir mücadelem olduğunu düşündüm ve adımımı geri attım. Sonra hafızamdaki her isme çizikler attım. Ruhuma attıkları çizikler gibi canlarının yanacağını düşünerek karaladım hepsini.
“Nasıl anlatsam, bazı şeyler derin yara. Bazı insanlar devasa bir boşluk içimde. Bazı anlar gereğinden fazla hızlı bitiyor. Günleri sayamıyorum, günlerden ne bugün? Olayların hızına yetişemiyorum. İnsanlar hep gitmek için varlar. Ben yok olanlar listesinde hala bir numarayım, düzen arayışında daha çok dağılanlardan. Sanki bütün kelimeleri içimde bir şey yutmuş. Kendimi anlatabileceğim kelimeler yenilmiş dilimin ucuna dahi gelmiyorlar.
İnsanların her söylediği camdı ve ben hepsini yuttum. Kırık camları ve kanımı yutup hapsettim içime. Şimdiyse boğazıma kadar doldum. Hala benden güzel kelimeler bekliyorlar. Kanımı kusacağım, yuttuğum bütün cam kırıklarını sereceğim yollarına. Nam-ı diğer dostlar, benden bu kadar. Size güzelliklerimi getiremem artık siz bundan anlamıyorsunuz. İnancımın kırıldığı yerden ayaktayım içim artık bomboş, beyniniz gibi. ”

‘İçimde büyüyen bir hiçsizlik var. Hiçbir şey kadar belirsiz içimdeki fırtınalar. Biraz ölüyor ve yanlışlıkla nefes alıyor gibiyim. Anılar dün kadar taze ve yakamı bırakmaya hiç niyetleri yok.’

Güzel Başlangıçtı Ama Öyle Bitmeseydi


2 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.