Güllerim soldu

2
1461

Kapattım odamın kapısını. Duymak istemedim o kötü haberi. Sanki kendimi kapatınca biryerlere herşey geçecekmiş gibi hissettim. Korkuyordum. Kaybetmekten korkuyordum. Kalbimin içindeki çiçeklerden bir tanesini daha kaybetmekten korkuyordum. Bir tane gülün daha solmasını istemedim. Gözlerimi kapattım. Kendimi soyutlamak istedim bu dünyadan. Sevdiklerim kalsın ben gideyim istedim. Onlar yaşasın, açsınlar. Ama hiç solmasınlar istedim. Ama engelleyemedim. Cığlıklarım gittikçe büyüdü. Sesimi kesemedim. Acımı duysunlar istedim. Herkesin bir tane daha gülümün solduğunu bilsin istedim. Yüreğim parçalandı çığlıklarımla. Başka hiç birşey duyamaz oldum. Odamda tek başımayken çığlıklarım eşlik etti bana. Güllerim hiç solmasın diye dua ederken teker teker yitiriyordum onları. Kuruyup ölüyordu hepsi. Ama elimden hiç bir şey gelmiyordu. Zaman götürüyordu benim güllerimi. Dikenler batırıyordu yüreğime. Ama ben bu zamansız gidişleri durduramıyordum.
Kıvırcık Ali’nin de dediği gibi « felek bile anlar oldu bahçamda gülüm soldu ».
(Bir yıl önce solup giden gülümün anısına..)

2 YORUMLAR

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.