Gece’nin Kalbi.

0
840

Gecenin derinliğinde kaybolup giden bir yıldızım şimdi.

Etrafıma ışık saçıyordum ama içimde simsiyahtım.

Sonsuzluğa doğru açılan kapımdın sen , tek çıkış yolumdun.

Varlığınla yaşamıma hüküm sürdürürken ,

Yokluğunla  ölümün en acı sessizliğine  ittin beni.

Ya öldürdün beni ya nefesim oldun.

Ama sen beni hep öldürmeyi seçtin hep celladım olmayı.

İnsan neden celladına aşık olur ?

Yüreğimde kordun sen en küçük bir rüzgarda alev alıcak bir kor.

Sanki bir kere görsem tüm yaralarım iyileşecek gibi.

Kirpiklerinin sayısını ezbere bildiğim adamın ;

Şimdi yokluğunun kaçıncı günü olduğunu sayıyorum.

Gülüşünü , yürüyüşünü , sesini , yüzünü unuturum diye ödüm kopuyor.

Elindeki izleri bildiğim adam ,

Saçlarıma nasıl dokunduğunu unutamadığım adam.

İlklerimin mimarı hayallerimin baş kahramanı olan adam.

Ezberlediğim adamı nasıl unutabilirim ki ?

Ne zaman yolumu kaybetsem sende buluyorum kendimi.

Sana hiç güvenmesem de ne zaman çaresiz hissetsem sana sığınıyorum.

Silinmezsin sen , sadece gömebilirim kalbimin en derinine.

İzin kalıcak hep…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.