Gece

0
642

Hani bazı geceler vardır. Bağırırsın sesin çıkmaz,ağlarsın hıçkıramazsın,oturursun rahat edemezsin,yatarsın uzanamazsın.
Hissedemezsin hiçbir şey,algılayamazsın dünyayı. Saatlerce bakarsın odanın duvarına,baktığının bile farkında olmadan.
İşte o geceler ne çok şey götürür bizden. Umutlarımız,sevgimiz,yaşama sevincimiz hepsi yavaş yavaş erir bu gecelerde. Tükeniriz de farkına bile varamayız. Belki elimiz yüzümüz yerli yerindedir de ya ruhumuzdan eksilenler.
Doyumsuzdur gece. Tükettikçe daha da fazlasını ister. Verecek bir şeyinin kalmaması umurunda bile değildir. Saldırır anılarına,geçmişine,güzel günlerine. Kararlıdır,tüketecek seni kaçışı yok. Artık onu beslersin. Ne ideallerin umurundadır onun,ne hayallerin ne de umutların.
En can alıcı yerinden vurur hep. Anılarından yer de;asıl bugününü,geleceğini tüketir.
Pencereyi açar bir sigara daha yakarsın,paketteki son sigara olduğunun farkına bile varmadan. Sabahı beklersin belki,belki bir umut alır götürür seni bu odadan. Kalan son parçalarına ışığıyla umut aşılar. Belki çeker seni aydınlattığı yerlere.
Ama buna da izin vermez gece. Öyle tüketir ki seni güneşi görmeden sızarsın. Öyle de acımasızdır ki her sızmanda beyninin içinde çığlıklar atar. Uyutmaz. Güneşin doğuşuna kadar devam eder bu işkence.
Artık en büyük özlemin güneşedir. Sanki olanlar senin suçunmuş gibi kendine kızarsın da farkında bile değilsindir. Bakarsın ki kendine bile düşman olmuşsun. Beklersin;beklersin de gelmez güneş,her beklenenin gelmediği gibi..

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.