En büyük aşkım vatan

10
2671

İki ülke arasında kayboldum. Birisi doğduğum, büyüdüğüm, hayatı öğrendiğim yer. Diğeri ise her zaman kalbimde hissettiğim, hayalini kurduğum, yaşama sebebim olan yer. Bazen kendimi cami avlusunda terk edilmiş bir çocuk gibi hissediyorum. Çünkü kendimi buraya, Fransa’ya ait hissetmiyorum, ama Türkiye’de, evim bildiğim yerde bana sanki yabancıymışım gibi hissettiriyorlar. Bu çelişkiden kurtulamıyorum. Aslında herşeyimi bırakıp, pılımı pırtımı toplayıp gitmek istiyorum buralardan, ama birçok sebep bırakmıyor peşimi. Sanki ayağımın bileğine ağır bir taş bağlayıp da denize atmışlar gibi. Aklımın ve kalbimin olduğu yer belli, ama kaderim bırakmıyor peşimi, gitmeme izin vermiyor. Küçük ve karanlık bir dolabın içinde sıkışmış gibiyim, zor nefes alıyorum ama yaşıyorum.

Ben türk çocuğu olarak doğdum, büyüdüm, yetiştirildim. Evet belki sadece yazları Türkiye’de olabildim. Ama ben aşkıyla yaşadım. deyince bile tüylerim diken diken olan, gözlerim yaşaran, kalbim hızla çarpan bir insan olarak büyüdüm. Her an özlem ve hasret hisseden, vatanıma kavuşmak için gün sayan, kavuştuğumda kokuyu içime çekip yeri öpen bir insan olarak büyüdüm. Fransız derslerinde Türkiye konuşulunca her zaman böbürlenen, buranın şartlarında türkçe derslerine ülkem ile alakalı bir şeyler öğreneceğim diye koşarak giden, İtiklâl marşını duyduğumda gözleri dolan bir insan olarak büyüdüm ben. O halde ben kimim, nereliyim? Doğup yaşadığım yer mi benim evim, yoksa yüreğimde hissettiğim ve uğruna canımı verebileceğim yer mi? Hiç düşünmeden bırakıp gidebileceğim yer mi evim, yoksa kavuşmak için büyük sabırla beklediğim yer mi? Ulusal marşını ve değerlerini bile öğrenmek istemediğim yer mi evim, yoksa şu an bu yazıyı yazarken bile kalbimde bir sızı oluşan kavuşamadığım için ağladığım yer mi? Savaş çıksa anında kaçacağım yer mi benim evim, yoksa ölürsem gömüleceğim yer mi?
Söyleyin ben kimim?

Ben evimi, tarafımı, ait olduğum yeri, vatanımı çoktan seçtim. Hiç düşünmeden, kuşkuya düşmeden, tereddüt etmeden şeçtim. Yaşama sebebim, en büyük aşkım vatanımdır. Canım vatanım. Güzel vatanım. Kokusunu özlediğim vatanım. En büyük imtihanım olan vatanım.

Bu yazımı burada bitirirken, geçenlerde izlediğim “Börü” dizisinde sanki bana yazılmış olan bir mektubun parçasını paylaşacağım.

“Sana kimlik veren, aidiyet veren, yön veren ülkeye geri ödeyeceğin yegâne şey aşk. O aşk herşeyin ilacı. Acının, savaşın, kuşkunun, ölümün, yaşamın hatta inancın bile. Daha kutsal ve değerli ne verebilirsin ki geri vatana. Unutma, herkes bakar herkes göremez, HERKES TÜRK DOĞABİLİR HERKES TÜRK HİSSEDEMEZ, herkes uyur, herkes uyanamaz, herkes ölür ama herkes yaşayamaz.”

O halde diyecek tek bir söz kaldı: ne mutlu türküm diyene.

En büyük aşkım vatan


10 YORUMLAR

  1. Çok güzel olmuş kalbinin Ve yüreğinin cesaretini sözlerine yaziya dökmussun .. ne mutlu sana ve seni yetiştiren insanlara… tugan ve kuyucu ailesi ne selamlar

  2. Tüylerim diken diken okudum, çok duygulandım. Duygularını öyle güzel anlatmışsın ki, tüm yüreğimle ayakta alkışlıyor ve tebrik ediyorum seni. 🙂

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.