DÜNYA BENSİZ DE DÜNYAYDI

0
1880

Bir adım attım, takıldım, düştüm. Düz yolda da düşülür mü dediğinizi duyuyorum. Düşülmezdi ama düştüm. Kalktım sonra tek başıma. Her zaman birileri olamayacaktı yanımda. Tek başıma bir şeyler yapmayı öğrenmek zorundaydım. Bende kendim kalktım. Bir çığlık duydum, kulaklarıma doldu. Koştum, ayaklarımın üzerinde dururken yardım da etmeyecek değildim ya! Biri elini çekerken başka bir el uzanırdı. Tutunmak her zaman doğru muydu bilmem ama yardıma ihtiyacı olan hiç kimseye sırtımı dönemezdim. Dönmedim. Yalan da olsa, Dünyaydı.
Tutundum bende. Bir ağacın dalına, bir adım daha attım. Yürüdüm yürüdüm, nefesim tükenene değin. Güneş tepemde ateşiyle kavururken o ağacın gölgesine sığındım. Soluklandım, çok arkadaşım vardı, çok hasret doldu yüreğim. Yanımda ’ tutar düşsem de ‘ dediğim çok dostum da vardı. Bir bir eksilttim, kaybettim. Yürürken düştüğüm düz yolda, tutanım olmadı. Kızmadım, sitem etmedim, sızlanmadım. Dünyaydı.
On tane on kuruşta bir lira ediyordu, iki tane elli kuruşta. Ama yine de dostlarıma kıymadım. Bir adım daha attım sonra. Üçüncü soluğum ciğerlerimi tıkamıştı. Aldırmadım ve daha kim bilir.. Kaç adım daha atacaktım? Yorulmadım lakin düştüm ve yine. Süründüm, sürüklendim, kanadım, kalktım. Güç dediğin kimseden destek alarak olacak bir şey değildi. Cesaret isterdi. Almadım. Emek vermek mi? Katbekat! Ne istediysem, olsun demekle olmadığını anladığım günden beri koştum, çalıştım, direndim. Emek vermeden elde edemezdim. Verdim.
Yalana tahammülüm olmadı en çok, şu hayatta. Korktuğun başına gelir derler ya hep. Geldi. En çok yalan söyleyenim oldu. Sustum. Yutamadım düğüm gibi kaldı boğazımda. Yine yalan söyleyenim oldu. Ben sustukça çoğaldı.’ Ben ‘ sildikçe yalnız kaldım. Dünyaydı. Sustuğum her vakit yalnızım sandı, nefsime uzandı. Kandım. Gözlerim huzura ayandı. Dışıma sustum, içime anlattım. Bir el daha uzandı. Tutundum, aldandım. Yağmur yağdı, şimşek çaktı ektiklerime, yitirdim. İstedim, istedim yine istedim ve yine, hep. Kader dedim. Kadere sövmek geldi içimden. Sövmedim. Altıncı parmağımda sayardım ’ kadere imanı ‘ . İnandığımdan vazgeçmedim. Sığındım, daha çok. Terk etmedim hiç. Terk etmek, hiç etmekti, etmedim. Yalandı! Dedim ya! bensiz de Dünyaydı. Darılmadım.

DÜNYA BENSİZ DE DÜNYAYDI


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.