Diyemedim

0
61

Diyemedim  Ey benim yürek sızım

Kışıma baharı getirenim

Ruhumun en tatlı meltemi

En keskin matemi

Her kelamıma adını kattığım

Şimdi gittin ya hani

bir  vapur iskelesinden öylece

Kirpiklerinden dökülsün hüznüm

Gözlerinden okunsun ruhum.

Ben karşında küçük bir kız çocuğu

Ürkek, masum, çekingen…

Tutup elimi öğretseydin yürümeyi

Düşseydim, kanasaydı dizlerim

dudakların değseydi yarama

İşte o zaman baharın en tatlı kokusu sarardı

geçtiğimiz yolları.

Ve iki kelime dökülseydi dudaklarımdan

Gitme, kal.

Martılar uçsaydı çığlık çığlığa

ve biz simit atsaydık

Arkadan bir Sezen çalsaydı

“Gitme dur daha şimdiden

                        Deliler gibi özledim.”

Diyemedim…

Diyemedim


Önceki İçerikBen Gezerken Ben Değilim(EDİRNE)
Sonraki İçerikgüle mektup
21 yıllık yaşamımda, okuma yazmayı öğrendikten sonra duygularımı yazarak dışa vurmayı tercih ettim hep. İnsanlarla konuşmaktan ziyade kelimelerin büyüsüne inandım. Bu inancım hala da devam etmekte. En büyük devrimler kelimelerle gerçekleşir. Değişim ve iletişimin kökleri kelimelerdir benim için. Başka dünyalara açılan bir pencere olarak ve özellikle de böylesine kirli bir dünya olan yaşamımızda kitapları bir kaçış ve bir mola olarak görüyorum. Bir öğretmen adayıyım şu sıralar ve en büyük amacım gelecek nesillere okuma ve yazma sevgisini aşılayarak kendi kaderlerini yeniden inşa etme fırsatını sunmak. Çünkü gelecek kalem ve kağıttan ibaret...

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.