Denizin Sokak Siyahlığı

0
754
Seni görünce kan toplanan yanaklarım, tüm bedenimin siyahlığı. Gözlerinin atmosferi söyler tüm hislerime her renklerin adını.

Simsiyah bir denizde uçsuz bucaksız maviler arıyorum bir öğle vakti. Gökyüzü ne kadar kirpiklerinden sarkan mavi olsa da ulaşamıyorum ellerimi yukarı kaldırdığımda. Belki de bir süper kahraman olmayı öğrenmem gerekiyordur saçlarının paklığından, parlaklığından.

Koşuyorum siyahlarda. Bildiğin uçmayı öğrenmiş ,kendisini rüzgarın sessizliğine bırakan hışırtılı sonbahar yaprakları gibi..   basamaklarından sana ulaşmak gibi daha nice senlenen sonsuzluklara sen merasimi diyor bu içimin orman gürültüsü.

Git gide derinleşen suda, siyahlara nazaran mavileri görmeye başlıyor bu gözlerim. Bilincim yeni yeni doğuyor martıların simit arayışına; Mutlu olmayı, yetinmeyi yeni yeni öğreniyor ayaklarımın senin isminin her harfi için basışına.

Aslında sorun nerde biliyor musun? Benim nerede olduğumu bilmeyişim. Neredeyim ben? Seni anımsıyorum en ufak bir şeyde ama sana dair hiçbir ize rastlayamıyorum. Günlerim gece oldu bildiğin. Gecelerim ise hep senin parmak uçlarını sayıklar oldu. Ben ne zaman hatırlasam seni; hatırlamak bir yana, çocukken karlı yere yatıp kelebek yapmışım gibi oluyor kalbim.

Ben nerdeyim? Belki de nerede olduğunu bile kestiremeyen bir ahmağım sadece. Sokağa çıkıyorum, ayakların. Ağaca çarpıyor gözlerim, kokun.. Yürürken bile sana koşuyorum sanıyorum bazı zamanlar. Sesin sokağa yankılanıyor, gece saat üç. Açıyorum evet, açıyorum sonuna kadar bir şarkı.. Ne sesini bastırabiliyorum, ne de nefesinin seyreltilerini.

Denizin Sokak Siyahlığı


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.