ÇOCUKLUĞUM

6
214

Debelenip durduğum bir öyküye çay kokulu, kahvaltı sofrası tadındaki güzel günlerimi yâd ederek uyandım; pastaneden alınan tatsız kahvaltı tadındaki günlerime.
Yürüdüğüm bu kargaşalı, kalabalık yolları omuzlarımda kalan cesetlerin kokusu ile devam ettim. Aynı telaş, aynı iş, aynı yollar, aynı yüzler…
Çayın tadını aratan şekersiz kahvem, mahallemdeki çaycı Şakir amcanın sıcaklığını özleten kahveci Burak abi… Hep aynı düzen
Ağaçların arasında yürüdüğüm patikaların yerini şimdi asfalt yollar aldı.
Hatırlarım da;
Bir bayram sabahı olacak, annem yine en güzel kahvaltısını hazırlamış. Bayramlık kıyafetlerimizi ütüleyip asmış kapının ardına. Evde bayram sevincinden zıplamaktan ne kahvaltı görüyor gözüm ne de bayramlık. Annemin en güzel kahvaltısına en güzel şarkılarım ve şiirlerim ile eşlik edip ayağına bağ oluyordum. Şimdi ise…
Şimdi ise anladım ki benim bayram sevincim annemmiş. Ne bayramlık kıyafetler ne bayram şekerleri ne de bayram harçlıkları. Yalnızca annem, annemin sesi, annemin çayı, annemin telaşı… İşte şimdi ‘nerede o bayramlar?’ diye oturup saatlerce serzenişte bulunabilirim. Hakkım var.
Yine hatırlarım da;
Babamın işten dönmesini saatlerce camda beklemiştim. Yemek yemeyip, su bile içmemiştim. Gelse bir ona annemin yaptığı yeni oyuncağımı gösterecektim. Geç saat olunca uyuya kalmışım sedirin üstünde. Sabah uyandığımda koşa koşa tarlaya gittim babama bakmaya, bulamadım geri döndüm eve. Annem sedirin üstünde ağlıyor, teyzem yanında elini tutmuş. Anneannem annemin saçlarını okşuyordu. Soramadım, ne olduğunu sormaya cesaret edemedim. Kapının önünde öylece kalakaldım, o çocuk yaşımda anlamıştım annemin neden ağladığını. Zaten bir daha da içli içli güldüğünü görmedim annemin.
Şimdi ise anlıyorum ki, benim çayımın tadı babammış, oyuncaklarımın hevesi, patika yolların tadı, tarladaki ekinlerin bereketi babammış.
Yaşım yaş almış, şakaklarıma kar yağmış anlıyorum ki benim hayatımın tadı annemin bayram telaşlı yüzü, babamın bereketli bakışlarıymış.
Ne kahveci Burak abinin ne de omuzumdaki cesetlerin suçu varmış. Tek derdim olmayan çocukluğummuş.

6 YORUMLAR

  1. İçimizdeki bu yitirilen duyguların aslında bayramlar olmadığını kaybedilen anne babalar olduğu gerçeğini gösterdiğin için teşekkür ederiz. Okuyan her insanda aynı burukluğu bırakacağına eminim.

  2. Bi öykü bu kadar mı dokunur bu kadar mı yaşatılır sayende huzur buluyorum, dalıp gidiyorum ve her yeni gelen öyküye aşık oluyorum. 🕊️🎈❤️

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.