Bu Hikayeye Bir Son Lazımdı

0
445

Ve ilk insan son nefesini verirken çevresindekilere gözlerindeki yaşları gizlemekten belki de ilk defa korkmayarak fısıldadı “beni güzel hatırlayın”.  O gün bugündür tüm insanlık güzel hatırlanmak gibi bir derdin içine düştü. Nedendir bilinmez, sanki gidişi ne denli hissiyatlı olursa o denli güzel olacak gibi bir düşünce peyda oldu hepimize. Ayrılık şiirlerine , sahnelerine hep konu oldu bu cümle.. “beni güzel hatırla.. çok sevdim ben seni”. Bu yazılar birçokları etkiledi.. Öyle etkiledi ki, günlük yaşantılarımızda da insanların hayatlarından şaşalı ve dokunaklı çıkışlar yapmaya kalktık. Hiç durmadan karşımızdaki insana hikayemize son satırımızı yazalım artık dedik.

Size bir sır vereceğim . Biz sizlere yalan söyledik(!)

Okuduğunuzda nasıl bitti kitap be dediğiniz hiçbir sonu hatırlamadık aslında . Çünkü bir yazar son satırını değil, hikayenin gidiş yönünü unutmaz. Varacağı noktayı unutmaz… A noktasından B noktasına varırcasına gidip gelir. Sonuç bellidir ilmek ilmek dokur. Kimse hatırlamaz yazdığı son satırları. Gidişatlar o derece aynıdır ki bazen değişmiyordur sonlar. Sonra siz bize o denli inanırsınız ki , karşımıza çıkıp son satırlarımı unutma dersiniz. Bugün size bunu diyenlere fısıldayarak deyin ki “seni hatırlamayı çok isterdim..”

Ne diyelim dostlarım, güzel hatırlanma gafletine düşmek, çölde kaybolmaktır. Kuzey kutbunun eksi on derece soğuğunda çırılçıplak zemine basmaktır. Demem o ki, yapmayın. Hümanist değerler verin insanlara.. Ve yapabiliyorsanız ayna gibi yansıtmaya kalkın kendinizi . Ama kör noktalarınız olsun. Her köşenizi beli etmeyin. Bazı yerleriniz kendinize kalsın. Hikayelerin bayat sonlarıyla avutmayın kendinizi. Koskocaman evrendeki yerinizi tayin edin. Melankolikliğin girdabında boğulayım demeyin.

Ben sözcüklerin iyileştirici gücüne o denli inanırım ki. Parmaklarım  derdimi fark etmeye görsün … Parmaklarım işlemez olana dek yazdığım yazılarımda bırakırım tüm hislerimi. Bir nevi his çöplüğüm var. Sanıyorum ki arınmak için de birebir. Bugün size bir his çöplüğü fikri vaat ediyorum.Bir gül bahçesi vaat edemesem de , deneyin bu fikir sizi sarıp sarmalayacak.

Bir ekim akşamı herkes uykudayken uyanıksanız , düşünceleriniz sizi hırpalıyorken yazmaya başlamışsanız. İllaki o yazının sonu gelecektir.

Mesela ne yazdığımı unutacağım bir son satırı daha yazıyorum .. Bir hikaye sonuymuşçasına hisler çöplüğüne atılacak bir diyar daha vaat ediyorum. Belki bir gün tekrar okurum…

Bu Hikayeye Bir Son Lazımdı


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.