Bitiş

0
827

Her şeyin sonu vardır. Tıpkı bir cümle gibi. Cümleler büyük harfle başlar ve noktayla biter, bir ağlamayla başlayan hayatın suskunluğa karışıp toprak olması gibi.  Değişimler her zaman zor gelir insanlara. Bu insanların inandığı yaşam felsefesi yeni bir şeye başlamaktan kaçınmalarıdır aslında. Tüketir ve tüketirler, farkında olmazlar kendileri de bir mum gibi erirler bu zaman doğrusunda. Bir şeylere yeniden başlayabilme kabiliyetlerinden yoksun olduklarından ve yaşadıkları hayatlar başı olmayan bir cümle gibi olduğundan, anlaşılamazlar. Tıpkı ortadan başlayan bir kitap gibi. Nitekim asıl korkuları başlangıç olduğu için sonun kabusunu  yaşamazlar. Şanslı ama sığlar.

İnsanlar başlayamaz. Ben bitiremem. Şöyle bir dikkat ediyorum da sonları hayal ettiğim halde sonun gelişini kabullenemiyorum. Bence hiçbir şey bitmemeli. Bunu düşünürken bile beynimde bir parça ne kadar saçmaladığımı yüzüme haykırıyor. Ama yapamıyorum işte. Sona ulaşamıyorum. Kaçışlarımın tümü sona gitmekten vazgeçişlerimden oluşuyor. Keşke bitirmeseler hiçbir şeyi. Beni üzmeseler. Bitiriyormuş gibi yapıp yeniden başlayabilsem, kendi sözcüklerim beni yönetmese keşke. Mutsuz sonlara bu denli inanmasam bu kadar korkmazdım galiba. Her şeyin sonunda, kelimelerim bana son kez hayal kırıklığıyla bakıp bir uçurumdan atmasalardı kendilerini, ben daha sağlıklı bir insan olurdum. Kabullenemiyorum işte. Sonlar benim sonum oldu. Yazılmayan sonlarım bile mutsuz bitişler artık, hatta yazılmadıkları için daha da korkunçlar. Gel gelelim her şeyin sonu var işte. Kaç kelimeyi daha intihara sürükleyeceğim bilmiyorum fakat bitiriyorum işte yine. Al işte, bir mutsuz son daha.

 

Bitiş


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.