fbpx
Ana Sayfa ŞİİR BİR YALNIZLIK HİKÂYESİ

BİR YALNIZLIK HİKÂYESİ

0
34
yalnızlık

gözlerimizden akan yaşlarımız değil, bitmeyen kederimiz
dökülüyor yavaş yavaş köklerimize, solup ölüyoruz açmamak üzere
kan kırmızı aşkımız büyüyor, her saniye devam eden acılarımızla birlikte
gökyüzüne bakıp bir yıldız gibi kayan aşkımıza, kalplerimizle bakıp ağlıyoruz
dur demek bile gelmiyor içimizden
bitti sanırım deyip, ayırıyoruz yollarımızı, ağlıyoruz…

yıllar sonra tanıştığımız yere gidip, bekliyoruz birbirimizi farklı zamanlarda
yağmur damlaları avucumuza bırakıyor kendini, bizimle ağlıyor o da
ıslanarak yürüyüp, unutuyoruz birbirimizi
artık adlarımızı bile anmamak üzere bitiyor bu
kol kolayız yeni insanlarla, yeni aşklarımızın bitişini bekliyoruz usulca
artık ismini hatırlamasam da seni özlüyorum, bitmemişiz gibi…

gözlerimizden akan yaşlarımız değil, bitmeyen kederimiz
dökülüyor yavaş yavaş köklerimize, solup ölüyoruz açmamak üzere
kan kırmızı aşkımız sadece bende yaşayıp, büyüyor
ve ben içiyorum her gece unutmak için her şeyimizi
ben asıl şimdi soluyorum bir çiçek misali, sararmış ölüyorum
tek başıma ıslanıyorum seni sevdiğim yerde, ağlıyorum yağmurla, bitiyorum.

BİR YALNIZLIK HİKÂYESİ


YORUM YOK

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.