"Bilmediğimden korkuyorum"

Odaya giriyorum ama sorun mekânda değil zamanda iz bırakmak istiyorum, bir garip her şey güzel bakıyorum baktığım şey güzel olunca ben çirkin hissediyorum anlam da veremiyorum zaten.                                                          Anne diyorum yarın yağmur yağacak mı?                                                                                                                                     Git bak yıldızlar görünüyor mu diyor bana ne alakası var diyorum içimden ama gidip bakıyorum hatta çocukluğuma yenik düşüp saymayı bile deniyorum ama yok hemen vazgeçiyorum çünkü çok yıldız var. Anne diyorum görünüyorlar cevap veriyor bana o zaman yağmur yağmayacak neden diyorum bulutlar diyor bulutlar yok, anlamıyorum anlamıyorum ona da söylüyorum zaten.                                                                                                          Anne anlamıyorum büyüyünce anlarsın diyor, sahi neden bana anlatmıyor da büyümeyi bekliyorum. Yarın olunca da büyüyorum ama yine de anlamıyorum, şimdi de o beni anlamıyor artık yağmur yağar mı yağmaz mı onu da merak etmiyorum.
Anlatamam biliyorum.                                                                                                                                                                         Bu beni çok yoruyor artık.                                                                                                                                                     Sokağımı kaybetmek ve tokamı kopartmak üzereyim. Aynaları sevmiyorum.                                                                   Umurumun dışına çıkamamak birçok şeyi keskinleştiriyor bende ve ben gitgide. Gitgide keskinleşiyorum şikâyetçi olsun varsın adım ama artık.                                                                                                                                                          Ama artık bacaklarım o eski şevkli adımları atamıyor.                                                                                                          Bağışlayın beni ezberimin elleri çok ağır.                                                                                                                                 Hafızamın yumrukları balyoz gibi. Yanaklarım kıpkırmızı.                                                                                           Gözlerim mosmor.                                                                                                                                                                   Ağlamıyorum ama ağlamak üzereyim. Anlatamam biliyorum ama ne yapacağımı da hiç bilmiyorum.                               Sokağa çıkıyorum. Köpeklerin başını okşuyorum sorun yok.                                                                                               Kediler ile bile sorun yok ama siz. Siz öyle değilsiniz çok başkasınız.                                                                                 Hadi gidiyoruz diyorsunuz ve gidebiliyorsunuz bir yerlerden.                                                                                                Ben öyle değilim ben korkuyorum.                                                                                                                                      Değişimden korkmuyorsunuz ama ben her şey, her zaman aynı kalsın istiyorum. Değişen şeylere alışmaya çalışırken ezildim kaldım zaten kaç binanın altında. Bunu size söyleyemiyorum çünkü kahkaha atarsınız biliyorum.             Attınız da.                                                                                                                                                                                          İçim bir çocukmuş, öyle söylediniz. Eminim söyledikten birkaç dakika sonra unutmuşsunuzdur ama ben kaç gece, çok gece oturdum düşündüm bunu.                                                                                                                                                Kaç soru, çok soru sordum şu kadarcık kelimelere ama siz böyle yapmıyormuşsunuz. Nasıl yapmıyorsunuz inanamıyorum size.                                                                                                                                                                        Çocukken de hep ritmi kaçırırdım ama o zaman böyle olmuyordu.                                                                                        Tekrar deneyebiliyordum.                                                                                                                                                                  Siz gördüğünüz ilk uyumsuzlukta büyük insan harcamaları yapabiliyorsunuz ve ben bundan çok korkuyorum.         Ne yapacağımı bilmiyorum.                                                                                                                                                              Bir tokayı anısı var diye yıllarca sakladığımı size söylediğimde neden öyle baktınız bana?                                                   O kadar komik miydi?                                                                                                                                                                Tamam, belki o an soramadım size bunları ama bilmiyordum siz hiç böyle şeyleri düşünmüyormuşsunuz?               Nasıl düşünmüyorsunuz?                                                                                                                                                               Ben korkuyorum.

Ben bundan çok korkuyorum.