Benim Daha Küçücük Ellerim Varken…

0
154

Kendimi hiçbir yere ait hissetmiyorum.. Kimsede kendimden bir parça bulamıyorum ya da kimsenin bir parçasını kendimde bulamıyorum… Bir yaprak gibi oradan oraya savrulup gidiyorum.. Kimsesizliğe aşık olmuş olmaktan korkuyorum, yalnızlığa aşık olmuş olmaktan deli gibi korkuyorum. Duvara dikmiş gözlerimi bende neler olup bitiyor anlamaya çalışıyorum ama duvar sus pus. O da benim gibi galiba. Ne ne aradığını biliyor, ne de arayıp aramadığını, hatta var mı yok mu onu bile..

Sessiz sakin gidecektim ben bu cihandan peki bu sesler neden beni bırakmıyor? Neden habire içimde fırtınalar fısıldaşıp duruyor?.. Elvadalar, hoşçakallar… Bir türlü zihnimden çıkıp gitmiyor. Gitseler belki ne hoşgeldinler gelecek bahçeme?.. Kim bilir gitseler hangi çiçekler yeşerecek ruhumda?

İnsan bir kez yıkıldı mı bir daha toparlanamıyormuş. Bir kez güven duygusunu ayaklar altına aldılar mı artık güvenmek ne bilmiyormuş.. Düşünsene seviyorum diyorken kendine bile güvenin kalmamış… Gözlerin ağlasada ağlamak ne hissetmiyorsun.. Bunlar çok ağır. Çok fazla ağır.. Ama ben daha küçük bir çocuk gibiyim, bak ellerime daha büyük bir bardağı bile taşıyamıyorken nasıl olurda böylesine ağır bir yükü taşıyabileyim?.. 🍂

Benim Daha Küçücük Ellerim Varken...


CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.