Başarılarımız kimin için? Bu sorunun cevabına çoğumuz, tabi ki de kendimiz için deriz ancak durup düşününce gerçekten de öyle mi? Şahsen kendim için konuşmam gerekirse yanıtım kesinlikle kendim için olmazdı. Bazı başarılarımı babam için, bazılarını annem için, hatta düşününce kedim için bile yaptıklarım var fakat kendim için yaptığım tek davranışımın, mücadelemin de peşinden gitmeyi bırakmış biriyim.

            Başarmak, bir şeyleri kazanabilmek kolay değildir. Bu başarı uğruna bazı zamanlar çevremiz bizi yeterli görmez, şartlar, çalışmalarımız, yaptıklarımız, ortam, içerisinde bulunduğumuz durum yetersiz olur. Elimizden geleni yapmak da yeterli olmaz fakat vazgeçmemiz mi gerekir ya da kenara itip unutmamız mı? Bunları yapmasak, bir şekilde başarıyı elde etsek bile bunu kendimiz için yapmadığımızı fark etmek, onca yolu kendimiz için değil de başka üstün bir amaç uğruna, başka biri için tepmiş olduğumuzu görmek bizi ne kadar sarsar? Aslında aklımızdan bencil olmamak geçer fakat bencil olmamak bize istemediğimiz konularda bilgi hatta istemediğimiz bir mesleği yaptırtır. Bu yüzden kazandığımız başarılarımız veya şu an üstünde durup kafa yorduğumuz derslerimizin hangileri kendimiz için?  Başarı elde etmek yeterince zorken bir de kendimiz için yapmıyorsak ne anlamı var ki başarmanın. Kendi sağlığımız için çabalamıyorsak ne anlamı var tıp öğrenmenin veya kendi eğlencemiz için harcamayacaksak paramızı ne anlamı var biriktirmenin. Önce kendimize iyi olanı yapmalıyız ki etrafımız için de aslında iyi olanı yapabilelim. Çevremiz bize ne kadar önemli gelse de önceliğimiz kendimiz olmalıyız çünkü bu yaşamı, çevremizi belirleyen yine kendimiz oluruz.           

            Çoğu başarılarımızı birine ithaf ederiz, annemize bizi doğurduğu için belki ya da bize öğreten öğretmenlerimize yani kısaca bize yardımcı olmuş birine fakat ne kadar yardımcı olmuş olduğu tartışılır çünkü düşününce başarılarımızın ardında kendimiz yapmış olmasak diğer kişiler bize yardımcı olamaz. Bu sebeple bence yardım edenler bize teşekkür etmeliler, sonuçta onlara yardım edecek bir konu verdik ve onlarda belki kendi egolarını tatmin etmek için, belki birine yardım etmek istedikleri için yardım ettiler, bunun için birilerine teşekkür etmek gerçekten mantıklı mı veya başarımızı başkalarına ithaf etmek ne kadar doğru olur? Hayatımızın kısa bir süresinde yanımızda olan bu başarımızın kaynağı olarak gördüğümüz insanları yüceltmek yanlış bir davranıştır. Sonuçta yaşamımız bitene kadar yalnızca kalan tek şey kendimiz oluruz ve bu zor olan başarılarımızı, kendimize ithaf etmek çok daha mantıklı olacaktır.

            Başarılarımız onları kendimiz yaptığımız için gerçekleşirler, evet birinin bu başarıda katkısı büyük olmuş olabilir ancak bunu yapan yine bizlerizdir. Bu başarılarımızı kendi istediğimiz konular olduklarına dikkat etmeliyizdir çünkü bir gün ‘’ Ben bunu neden yaptım?’’ diye soracak olursak cevabına, kendim istediğim için, diyebilmeliyiz yani başarılarımızın ardında kendimizi de görebilmeliyiz.