AŞK

Eski bir kırık sandalyenin gıcırtısıdır

Belki de insanı olmak istediği yere götüren.

İnsafsız sözcüklere kulaklarını tıkayalı yıllar geçmiş olsa da

Her defasında kimseye hesap vermeyişlerindir yakana astığın gülün.

Ve özlemlerindir, saçlarından alaşağı sızan sıcaklığın.

Bilmesini istemediklerimiz değil miydi, o en çok sevdiklerimiz

Ve görmekten kaçanlar değil miydi o en çok düşündüklerimiz?

Düşünmeyi düşünmekti, ne düşündüğünün özünün içine açıp bakabilmekti

Sonra söz vermekti kendine

Ve o sözü tutamamaktı.

Başının etini yercesine kendine söz geçirmeye çalışmak

Ama başaramamaktı.

Aklını tek bir yöne, sadece kalp atışlarının yönüne sabitlemekti,

Böyle olmaması gerektiğini bildiğin halde.

Onda kalmaktan anda kalamamaktı.

Yaptığın iş alıp seni götürsün isterdin,

Götürsün ki bitsin bu platonik mazoşizm.

Bir şeyin üstüne çok düştüğün yerde

Bir de bakmışsın ki kanatmışsın her yerini.

Ama acılar var olduğu sürece

İnsan olduğumuzu hatırlamayacak mıydık?

Kafanda bir sürü sesin panoramik konvoyu gelip seni yoklarken

Sakinleşip kendine sığınabilmek mümkün müydü,

Sığınıp da gerçeği başının altına koyduğun yastığına iliştirdiğin

Mercekte değerlendirebilesin?

Neredeydi aklın,

O sevgili aklın nerelerdeydi ki

Kalbini avuçlarına almışsın,

İzin vermişsin sevdanın kesiklerine?

Ama öğretecekler değil mi ve sen de öğreneceksin,

Hem kalbinde hem gözlerinde biriktirdiklerinle…