Araf

2
146

Kargalar… Gecenin kuşları… Yalnızlıklarımı bağırıyorlar sanki. Ve ben deliriyorum. Ve ben uyumuyorum. Ve ben çaresizim. Ve ben… Ben yokum. Ben varım. Ben tam arafım. Ne sağda ne solda, ne başta ne sonda, ne doğumda ne ölümde değilim. Ben neyim ? Gözlerimden sızıyor. Gözlerimden usanıyorum. Kaçan keçilerimi izliyorum. Uyuyamıyorum. Sabah olmuyor. Bir dileğim daha gerçekleşiyor. Ben deliriyorum. Görüyorum. Karanlık ile aydınlığın kesiştiği o aciz noktada görüyorum bir çok şeyi. Susuyorum. Deliriyorum. Çok yorgunum. Çok yoruldum. Diliyorum: sabah olmasını diliyorum. Ellerimden gelmeyen şeyleri kül tablasında söndürüyorum. Çiğniyor beni çaresizlik. Günden güne boğuluyor ve hala nefes alıyorum. Saniyeler aklıma takılıyor. Onları dakikalara dönüştürüp gözlerime vuruyorum. Saatlere dönüşürken dakikalar; ben ölüyorum. Ne ecelimle ne de isteğimle. Tam arafında ölüyorum kaderimin. Tam delilik ile normalliğin arasında ölüyorum. Ve güneş doğacak. Bu ümitle yeşeriyor gözlerim. Canım acıyor. Saatlerdir kovalamaca oynadığım uykuma veda edip kalkıyorum yatağımdan. Ve en güzel mutluluk maskemi takıp kendimi dışarı atıyorum. Kalabalığın tam ortasına. Evet. Tabiki mutluyum.

Araf


2 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.