Anekdot

1
930

 

Yaşanmışlıkları rafa kaldırmam gerektiği bir dönemde, ayıkladığım düşüncelerimden arta kalanlardan bir türlü ders çıkaramamaktan mı başlamam gerekiyor, yoksa sadece inandığım için elimde kalan yanılgılardan mı bilemedim. Ama bildiğim ve kendime kabul ettirdiğim tek bir yanlışım var, insanlardan benim gibi davranmalarını beklemek.

Yaşamınız boyunca belirli bir limitiniz vardır. Siz bir şeyler için savaşmak için uğraşırsınız, birileri size bu savaşı kaybettirmek için yanınızdan ayrılmaz. Benim bu savaşlardan yenilgi ile çıkmamın sebebi de, fazlasıyla  güven, fazlasıyla sahip çıkma duygusu. Bir sabah neden? diye sormaya başladığımda, bitmeyen soruların önünü açmış oldum. Sordum, sordum ama cevabını kabullenemediğim o kadar konu birikti ki, bir anda her şeyi silip yeniden yazmam gerektiğini fark ettim. Çünkü; her ne olursa olsun, gittiğimde tekrar dönebileceğim kapıların olduğuna inanırdım, ama o kapılar bana çoktan kapanmıştı. Oysa ki; gittikten sonra dönmeye karar verenlere benim kapım hep açıktı. Hani dedim ya insanlardan benim gibi davranmalarını beklemekti yanlışım. Yeni bir başlangıç ve yeni bir yola çıkmayı, kaybetmek olarak görmemem gerektiğini düşünüyorum. Bu nedenle hiç bir zaman pişmanlık duymadım.  her doğduğunda, insanlar kaldıkları yerden devam ediyorsa, bu hayatta değiştirilemeyecek imkansız bir şeyin olduğunu düşünmemeli insan. Yeni başlangıçlar, yeni düşünceler, yeni umutlar alınmalı, yeni kıyafetler gibi. Ama hiç birine kaybedilince üzülecek kadar değerler yüklememeli. Ancak o  zaman, her şey yolundayken saatler sonra elinizden uçup gittiğinde, bir rüya görmüş varsayabilirsiniz.

II.Kısım sonra…

 

 

Anekdot


1 Yorum

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.