10 kasım’da selamladım seni Atam

2
1405

Vatanımda yaşamıyor olmanın bir sürü kötü yanı var elbet. En kötülerinden olan 10 kasımdır mesela. Memleketimde olamadığım için hep televizyonun karşısında selamlardım Atamı. Okul olduğu zamanlar okula gitmeden önce, diğer günler ise saatimi 8’e kurup kalkardım. Fransa Türkiye’den bir saat geride olduğu için daha erken kalkıyordum hep. Geçerdim televizyonun karşısına, açardım rastgele bir türk kanalı ve izlerdim, birsürü insanın Anıtkabir’e hücum etmesini. Tabi onları kıskanmıyor değildim, hatta fazlasıyla kıskanıyordum. Orda olabilmek için nelerimi vermezdim. Ama bana televizonun karşısında izlemek düşüyordu. Sonra o siren sesleri gelirdi, ben tabi hemen ayağa kalkıp saygı duruşumu yapardım. Ardından İtiklâl Marşını söylerdim yüksek sesle. Yanımda kardeşlerim, ben tabi hemen başlardım ağlamaya. Birçok sebep için ağlardım, önce Atam için, sonra memleketimde olamadığım için, e biraz da türk olmanın gururu da vardı tabi. Zaten ne zaman duysam İstiklâl Marşımızı, gözlerim dolar, tüylerim diken diken olurdu.

Ne kadar zor bi bilseniz, bir yerde olmak isteyip ama olamamak. Ne kadar zor Vatanımdan uzak yaşamak. Ne kadar zor o hasret, özlem, mesafe. Anlatacak o kadar şeylerim var ki, ama ne kelimelerin anlamı yeter yaşadığım duyguları aktarmaya, ne de kalemim dayanır bu kadar uzun yazmalara.

2 YORUMLAR

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.