Yalnızlığın Özü

0
486

Bir gün sıkıldı karabatak yalnızlığın çukurundan,

Giydi çiçekli elbisesini,

Taktı tozlanmış küpesini,

İndi merdivenlerden tıkır tıkır,

Attı kendini sokaklara…

Tenha sokakları arkasında bırakıp,

Adımların sesi değince kulaklarına,

Kafasını kaldırıp,

Baktı ileriye doğru…

İnsanlar gördü,

Kafası olmayan…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here