Servet değerinde gülüşlerimiz!

0
199

Derdimizi kime anlatsak boşa çıkar bazen. Bir kâğıt parçası bile insanlardan daha çok anlar mesela bizi. Yargılamaz, şikâyet etmez dinler sadece. Susmasını bildiği gibi susturmasını da bilir. Gönülden dökülür yazılması gereken her şey. Ve dilimizde sadece ayrılığın feryadı dem vurur. Susmak işte en derinidir konuşmanın. Kimseye anlatamazsan derdini; susarak yeri inletirsin, göğü delersin mesela. Bir “ahın” bile servet değerinde. Kim sana yalnızlıktan söz etse, şükredersin habersizce. Adının geçtiği noktalarda durup düşünürsün öylece. Şiirin ahengi gibi ahenkli susarsın gönlünde. Yani ettiğin feryatlar dağlar içinde biriken bin bir sevgiyi. Söylesene şimdi nedir yalnızlıktan şikâyetin? Sen bırakmadın mı elinde olanların hepsini. Sen değersiz saydın verdiğin değeri, gülmeyi bile öğretemedin değil mi? Şimdi ise kimse dinlemiyor dersin. Anlattın mı derdini değer bilmeyen dediğine ya da dinledin mi derdi biriktiğinde. Kim olduğunu unutacak kadar boş yaşıyorsun hayatı ve kimim diyecek kadar tanımıyorsun kendini. Bu yüzden hep hayata mutsuz bakıyorsun ve öylece veda ediyorsun. Arkanda bir tebessüm bile bırakmadan…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.