KALMAK

0
72
Gün geçiyor ömrüm tutunamadan zamana.
Ne vakit dursa yağmur o vakit ıslanırım iliklerimden.   
Gün ağırıyor, saçlarıma aklar konmaya başlamamışken.
Yorgun dönüyor bahçelerden hayallerim,
Gökyüzü karanlığa çekilirken kayıyor yıldızlar,
Umutları peşinde götürüyor.
Gün  pencerelerini açıyor sonuna kadar.
Perdeler uçuşuyor  rüzgara karşı direnmekte,
Ne ömür vaktinde geliyor kapıma,
Ne de vakit istediklerimi getiriyor bana.
Uzaklara hitaben bakıyor artık gözlerim.
Ayrılıklar gün arkalarına sığınmış,
Yada pusuda bekliyor ağlarken yalnızlık.
Ve bu saatlerde, rüyalardan çok gelecek beliriyor göz kapaklarım ardında.
Yaz gecesi serinliğinde tat bırakıyor boğazımda,
Öyle sıcak öyle kavruk öylece buhranlı…
Kalkıp geceye selam ediyorum  yataktan,
Sende var ol ayrılıklar.
PAYLAŞ
Önceki İçerikKahverengi Gözlerin
Sonraki İçerikÜRKEK DÜŞÜNCELER

1999 yılında doğmuşum, yani öyle diyorlar. Kalemimin kağıda yemini küçük yaşlarımda başladı. Onları seviyorum çünkü hayatımı yargılamadan bana itaat ediyorlar. Yaşadıkça yazmayı eğitiyorum. Ve sadece yaşıyorum, yazıyorum.

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here