Hayallerin Ardında

0
153

Oturmuş bir cafeye, bekliyordum yalnız….

Bomboştum,

Yapacak bir şey bulamamış senli düşüncelerin en derinine dalmıştım,

Boğuluyordum sanki…

Gözümden bir damla yaş süzüldü yanaklarıma,

Şaşırdım…

Ağlamıyordum oysa ki,

Gülüpte gözleri yaşaracak kadar da şen değildim…

Hafif kederli, bol özlemliydim… 

Seninle kurduğum hayalleri düşünüyordum,

Bir bir geçiyordular gözlerimin önünden,

Bense göz kapaklarımı kapamış,

İzliyordum hiçbirini kaçırmadan…

Farketmiştim ki; olmayacağını bile bile inşa etmiştim herbirini,

İnancım yoktu, umudumsa hafif…

İmkansız diyordum gönül bahçemin ektiği umutlara karşı…

Varsın olmasın diyor sonrada ekliyordum;

Ah be -hayali bile güzel- onunla olmanın diye…

 

Aylar geçtikçe daha da çok bağlanacağımı tahmin etmemiştim hiç hayallerime,

Gönül bahçeme ektiğim umutlar kurur gider diye umuyorken,

Yeşerip çiçek bile açtılar….

Alışmıştım umutlar ekmeye,

Sevmiştim senli hayalleri…

Nasıl sevilmesin ki o tatlı gülüşünün değdiği anlar….

 

Sonra hayaller gerçeğe dönmek istedi,

Umutlar büktü boynunu…

Hayaller tek kişilik kuruluyordu da,

Gerçekler yürümüyordu çift olmadan…

 

İşte sonra,

Gözlerimden bir yaş düştü,

Süzüldü yanaklarıma doğru…

Sahi ağlamıyordum da,

Gülerken gözlerimden yaş akacak kadar mutlu da değildim…

….

 

İşte öyle,

Oturmuş cafeye düşünen bir kız vardı…

Yalnız gibi gözüken, binlerce kalabalığı içinde saklayan…

Gözlerinden düştü yaşlar, kimse görmedi….

Herkesin gördüğü yalnız kız binlerce kalabalığın içinde kayboldu,

Gitti….

Umutlar boynu bükük, Hayaller ise yarım…

PAYLAŞ
Önceki İçerikKurtuluşum
Sonraki İçerikPrenses
Yirmi altı yaşında olup içinde on altı yaşında olan kız çocuğunu hiç büyütemeyen bir kadınım… Yazmak benim için bir eylem değil, kendime kurduğum özgür dünyam… Orada kimse yok beni kısıtlayan, engelleyen… Herkesten kaçıp sığındığım, soluklandığım yer… Yazdıkça özgürleşen, yazdıkça huzura eren gelgitli bir denizim ben…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here