Güzel Dünler

0
1106

Herkesin dününden kalan bazı izleri vardır.Belki hatırlamak istemeyeceği kadar kötü ve acı ; belki de unutmak istemeyeceği kadar güzel dünler. Keşke hep o dünde takılıp kalsaydım dediğiniz ne çok anı… Her ne kadar unuttum desek de bazı anlar vardır ki asla silinmez; aklımızın bir köşesine işlenmiştir sanki. Arada hatırlanmayı bekliyormuş gibi. Unutmayı kendine ve geçmişine ihanet sayacakmış gibi. Dedim ya bazı anlar asla unutulmaz. Beraber izlediğiniz ilk film, ilk yolculuk,ilk sarılış,ilk hayal kırıklığı,ilk terk ediliş,ilk terk ediş…

Zaman bizi hep ileriye taşır ; fakat bazı şeyler hep yerli yerinde kalır, hep aynı kalır. Bazen başka biriyle evlenip yeni bir hayat kursak da , hayata başarılı ve emin adımlarla devam etmiş olsak da, yıllar geçip ömrümüzden hep kısalsa da bazı şeyler hiç değişmez. Biz dünü öyle içten ve derin yaşamışızdır ki; belki de öyle yaralanmışızdır ki ; hayır belki de en son o zaman en mutlu olmuşuzdur ki bu yüzden kopamıyoruzdur geçmişimizden.

Daha dün gibi aklındadır. Her gelişine nasıl sevindiğin, her gidişine nasıl ağladığın. Bir gün görmesen yüzünü nasıl delirdiğin. İşte bunlar sizin ilk gerçeğiniz. Fekadarlık yapmanın tadını aldığınız ilk anlar. Sonra gerçekler kendini sebepsiz gidişlere bırakır. İşte bu da ilk hayal kırıklığınız. İlk yalnızlığınız,ilk çaresizliğiniz,ilk sessiz haykırışınız.

Bir insan bir insana sadece mutluluk değil aynı zamanda acıyı da yaşatırmış; işte ilk düşüşünüz. Artık daha temkinli atarsın adımlarını çünkü bu yaşanmışlıklar biraz olgunlaştırmıştır seni. Hedeflerin değişecek mesela; iyi bir kariyer yapmak isteyeceksin. Ayakta sağlam durabilmek adına çabalayacaksın. Önceleri çok eksikliğini yaşayacaksın bazı şeylerin ama zamanla onlara da alışacaksın. Çok söversin bu hayata senden aldıkları için. Sonra bu sövmeler yerini iyikilere bırakır. İyi ki yaşanmış diyeceksin.

Kendinle olan savaşına son vermek, artık durmak isteyeceksin. O zaman da oturup yazmaya başlarsın. Seni rahatlatan tek şeyin içini döküp yazmak olduğunu bilirsin. Ağlaya ağlaya eline alıp kalemi dökersin içindekileri satırlara. Kimse bilmez; bunlar niye kime diye. Bilmesin kimse nerden kırıldığımızı. Biz kırıldığımız yerden tutunmalıyız hayata. İnadına. Ve de bir başına…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here