Duygusuz Şiir

0
365

gökyüzünde üşüyen kuşlara uzanıyorum,
ah, nasıl dayanır yüreğim buna,
mavi perdeyi kaldırıp altındaki denize dokunuyorum,
bulutlar dalgaya dönüşüyor,
gelgitler başlıyor ama gelip giden olmuyor,
bir gökkuşağı olsan,
sonsuz renk barındırsa ruhun,
her şey tamam da,
hayalden ibaretsin işte,
dokunamıyorum ki sana…

ağacın tekiyle konuştum biraz evvel,
sararmış yapraklarından utandığını söyledi,
titredim, okşadım yapraklarını, güzelsin dedim,
yağmur başladı sonra, denizden yukarı doğru yağıyordu bu kez,
kuşlar ürkekçe ağaca sığındılar,
üşümesinlerdi artık, hayır,
sonra senden bahsettim biraz,
güneş açarsa birazdan, gösteririm onu dedim,
karanlıkta ıpıssız kalakaldık öylece,
ne güneş açmaya yeltendi, ne de sen gülümsedin.

gölgeler mi çoğaldı, ben mi ümidimi kaybettim,
aslında çalsan kapımı, kasvet de kalkıyordu şimdi,
özleminle her şeye daha bir kibarım sanki,
kuş görsem okşuyorum, çocuk görsem gülümsüyorum hemen,
sanki her şey sana selamımı götürecekmiş gibi,
öyle ya, her şey fısıldıyor bana seni,
sevgimden kanatlanıyorum her gece,
yıldızlar sönüveriyor; bir sen parlıyorsun, öyle çıkageliyorum sana,
uçuyorum, uçuyorum, ah hem de ne uçuyorum, bir bilsen!
sevinçten, geliyorum ya sana, evet, sevinçten nasıl da uçuyorum!
varamıyorum ama sana,
yoluma çıkan birkaç kuşun tüylerini okşuyorum,
üç beş ağaca şiirler okuyorum,
karanlık sokaklara şarkılar söylüyorum ve geri dönüyorum evime,
ama yok, sana ulaşamıyorum,
hem nasıl değebilirdim ki sonsuzlukta bir yıldıza?
nasıl öpebilirdim gökkuşağının renklerini umutla?
hepsi, hepsi hayal meyal işte,
uyanıyorum rüyamdan ve denizin gelgitleri devam ediyor,
nasıl gittiysen, bir daha gelmiyorsun,
ay küsmüş sanki dünyaya da,
bitirivermiş gelgitleri sonsuza dek,
her şey ters düz, sen yoksun ya,
bürünüyor her yer karanlığa,
uçuyorum,
inan uçuyorum ama ulaşamıyorum sana,
ah, hayır, ulaşamıyorum asla.

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.