Değişiyoruz

0
134

Her geçen gün daha da anlıyorum artık dünyanın benim o çocukluğumda  tanıdığım dünya olmadığını. Bazen öyle insanlar tanıyor bazen öyle konuşmalara ve olaylara şahit oluyorum ki… İnsanlar bu kadar değişir ve olaylar bu kadar garip bir hal alırken ben neredeydim acaba diyorum .Bir kaplumbağa gibi hissediyorum bazen kendimi. Sanki kendi evim varmış da sırtımda, yıllardır onun içinde yaşamış gibiyim. Ne ara değişti dünya bu kadar? Hangi ara yitirdik anne babalarımızın bize öğrettiği onca şeyi? Ne zaman unuttuk biz karşımızdaki için bir şeyler yapmayı? Ya da nerelerde bıraktık o bir araya gelinip yapılan ve sadece saflık, çocukluk, sevgi kokan sohbetleri? Bu kadar kotu ne oldu da bıraktık artık karşımızdakini sevmeyi ?Evet doğru. Biz artık sevmiyoruz .Sevdiğini sandığın zamanlara dön bak bi. Kaçı gerçekten sevgi? Kaçı gerçekten karşılık beklemeden ,kaçı karşındaki için fedakarlıklar içeriyor ?Kaçı seni üzse de bazen gene de sürüyor ?Kaçındaki mutluluklar bazen sırf karşındakinin mutluluğundan besleniyor ? Bana öğretilen sevmek ;karşındakini mutlu etmek ,sonra da beraber o mutlulukla mutlu olmaktı .Çok karlıydı da aslında. Bir sevgide iki mutluluk… Zaten hep böyleydi ben çocukken her şey .Çok karlıydı. Mesela bir çikolata aldığında herkese verirdin ondan ve o küçücük çikolata bir bakıverirdin, bir sürü yüzdeki kocaman gülücüklere dönüşüverirdi. Şunu da yazmadan edemeyeceğim. Benim çocukluğumda bir de ,başkası görmesinde canı istemesin diye elindekinin gizli gizli yenildiği kuytu köşeler vardı. Hala var mı o köşeler bilmiyorum. Ha şeyleri biliyorum. Sosyal medya da hani şu bizimki gibi olmayan aksine bizim sakladığımız yiyecekleri paylaşan köşeler… Aklınıza bu köşeler geliyor dimi sizin de.  Benimde öyle… Çünkü artık değiştik. Aslında bakarsanız kimine göre de modernleştik. Yani onlar öyle diyorlar. Bence öyle değil. Aslında biz modernleşmedik. Biz zamanla  eksildik ve eğer modernleşmek buysa ,ben hiç sevmedim bu modernleşmeyi. Hani diyorum ya dünya değişiyor. Aslında düşündüm de şuan ,Dünya aslında tersine dönüyor baktığımız zaman .Hepimiz elimize bir maske almışız. Evet o maske bizim hayatımız ve biz o maskenin içini dolduruyoruz. İnsanlar hiç bilmiyor aslında bizim  gerçeklerimizi . İnsanlar artık olduğu gibi değil de, olmalarını istedikleri gibi gösteriyorlar kendilerini. Çünkü artık bir insanı tanımak, onunla tanışmak için günlerce içinin içini yiyip heyecandan uyuyamaktan değil de sadece bir tık dan geçiyor .İnsanlar artık karşısındakiyle tanışarak  değil de sosyal medyasıyla tanışarak öğreniyor tanımak istediği kişiyi. Bir gün bir arkadaşımın resmini gördüm, paylaşmış  ve o kadar o kadar güzel şeyler yazmış ki eşi hakkında .Aslında ondan kısa bir zaman öncede bana gelip kötü giden ilişkisinden bahsetmişti ve bu sadece yaşadığım örneklerden bir tanesi .Maskeleri dolduruyoruz işte böyle .Soruyorum gerçekten ;böyle daha zor olmuyor mu? Bu şuna benziyor :  Sevmediğin bir arkadaş ortamında olup da attığın sahte gülüşler gibi. Karnını ağırtması gerekirken, yanaklarını ağırtan sahte gülüşler…Yani aslında ,bizim hayatımızı yansıtan, SAHTE gülüşler…

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here