Çok geç öğrendim gerçeği. Ben -kendim- de diğerleri gibiydim işte. Basittim, sıradandım, olağandım. Kendimi hep özel sanmıştım. Kimsede olmayan meziyetler hep bende sanmıştım. Olağanüstüydüm ben, mucizevi ve büyüleyiciydim. Seçme şansı verilse herkes ben olmak isterdi; sanmıştım. Pek ala yanılmışım. Diğerlerinden hiçbir farkım yok benim. O kalabalık içinde beni parlatabilecek hiçbir özelliğim yok. Dünyayı kurtaramayacağım gibi kendimi bile çekip çıkaramam hapsolmuş bu çukurdan.
Koca bir kalabalığın içine oturmuş fark edilmeyi bekliyorum. Biri içimdeki cevheri görsün, tutsun ellerimden sahneye çıkarsın istiyorum. “Sen” desin eliyle göstererek, “Zeki birine benziyorsun, öyle misin?” “Ah” diyeyim ben de. “Kendimi övdürtme şimdi; öyleyim işte, sen anla.
Ben anlatmadan anlasın dünya, bilsin beni, benim eşsizliğimi. Ama yok, olmuyor. Kendimin özel olduğu sanısı içindeyim. Ruhumun en ücra köşelerine dek işlenmiş bu benliğimi sadece ben görüyorum. Çıldırasıya bağırıyor içim: “Bilin beni, ben buradayım. Dünyayı kurtarmak istiyorum.
Oysaki ben martıydım. Yok, hayır değildim. Anlayamıyorum sıradanlığımı. Kabul edemiyorum bir türlü diğerleri gibi olmayı. Nasıl yani, kimse benim yaşadığımı bilmediği gibi öldüğümü de mi bilmeyecek?

PAYLAŞ
Önceki İçerikBağlantı Hatası
Sonraki İçerikSeni Yazmak Kolay Değil ..

İstanbul Aydın Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisiyim.

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here