AZİZİM

0
63

Salt acı ve gözyaşı Azizim, bizim bedenimizde yer edinen ve yaşayan.

Çığlığın bize dayattığı intihara kalkışan ayaklarımızdır.

Uçma tutkusunu hisseden kollarımız düşüverdi bir uçurumdan.

Gökyüzünün gökkuşağını yitirdi renklerimiz.

Karaya çaldı bulutlar.

Acımasızca sözcükler kol geziyor şiirlerde.

Şairler bitkin bir son sayfa misali.

Son satırlar yazılıyor kara geceye.

Acılar bir kara çarşafa bürünüyor ve acıtıyor kalbimizi.

Evrenin gizi lanetlere kol açıyor.

Bir masanın başında hayatlarımız pazarlık konusu oluyor.

Çiçeklerin kokusunu öldürüyorlar ve karanfilleri katlediyorlar.

Azizim, birçok şeye sahip olmak istiyor insan, birçok şeye.

Açlığı gözlerinden düşmeyen insanın bencilliği karnını doyurmuyor fakirin.

Harfler bitkin ve yorgun düşmüş acılara.

Silinmiyor Azizim kirlilikler.

Oysa Azizim oysa birçok şeyi unutup,

Bir çok şeyden vazgeçip, insan kurtulmalıydı gözlerindeki acıdan,

ve aç gözlülükten,

daha fazla yaşamaktan.

Bir şiirin dizeleri gibi örtmeliydi bedenini hayata.

Çok sahiplenmeden

çok ait olmadan yaşamalı”

şairin dediği gibi.

Anlatmak yetmeyecek insanlara.

Nasılsa anlayabilecekleri kadar sözcüklerimiz kalacak onların ellerinde.

Ve

Azizim; artık kuralları kaldır şu yüreğinin,

şu soğukluğunun,

asık suratlılığının.

Özgür bırak kollarını uçurumlara…

Alıntı Söz: Can Yücel/ Bağlanmayacaksın

YORUM YAZ!

Please enter your comment!
Please enter your name here